ตอนที่ 10 เข้าร่วมงานแต่งงาน

วิลล่าที่เขตผานหลงวาน นั่นเป็นเขตชุมชนที่ดีที่สุดในหงเฉิงเลยนะ ชุมชนทั้งหมดตั้งอยู่บนภูเขาหนึ่งเดียวของหงเฉิง ไม่เพียงแค่ทิวทัศน์ที่งดงาม อากาศก็ดีเยี่ยมด้วย! คนที่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้นสูงทั้งสิ้น หากไม่ใช่คนรวย ก็เป็นผู้สูงศักดิ์ สำหรับคนธรรมดาสามัญแล้ว อย่าว่าแต่เข้าไปอยู่เลย แม้แต่ค่าส่วนกลางยังไม่รู้จะจ่ายไหวหรือเปล่า! “ประธานซู นี่...บ้านหลังนี้ มันมากเกินไปจริงๆ คุณเอาคืนกลับไปดีกว่าครับ!” เฉินผิงรีบส่งกุญแจคืน “คุณเฉินอย่าได้ปฏิเสธเลย หรือจะบอกว่าชีวิตผมมีค่าไม่สู้บ้านหนึ่งหลังหรือครับ” ซูเหวินจงยิ้มเล็กน้อย ในเมื่อซูเหวินจงพูดเช่นนี้ เฉินผิงจำต้องรับเอาไว้ จากนั้นซูเหวินจงก็หยิบบัตรธนาคารออกมาใบหนึ่งยื่นให้เฉินผิง ในนั้นมีเงินอยู่จำนวนสิบล้าน เฉินผิงรู้ดีว่าเขาคงไม่สามารถปฏิเสธได้ จึงจำต้องรับบัตรธนาคารมาใส่ไว้ในกระเป๋า! ขณะที่เฉินผิงเตรียมจะกล่าวลา ก็มีเสียงเอ็ดตะโรดังมาจากชั้นล่าง! เฉินผิงมุ่นคิ้วขึ้นเล็กน้อย! เมื่อเห็นเฉินผิงขมวดคิ้ว ซูเหวินจงรีบเรียกผู้จัดการโรงแรมเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงดังขนาดนี้” ซูเหวินจงซักไซ้ถาม “ประธานซูครับ วันนี้ที่ห้องจัดเลี้ยงชั้นสอง มีงานแต่งงานของคุณชายเซียวจากตระกูลเซียวครับ เสียงก็เลยดังแบบนี้! ผู้จัดการรีบอธิบายให้ซูเหวินจงได้เข้าใจ เมื่อซูเหวินจงได้ยินดังนี้ ก็จำต้องปล่อยผ่าน ในเมื่อเขาเปิดโรงแรมทำการค้า ชาวบ้านเขาจะแต่งงาน มีเสียงดังเอะอะบ้าง ก็ยากจะหลีกเลี่ยง! “ประธานซู เช่นนั้นผมขอตัว!” เฉินผิงประสานมือคำนับซูเหวินจงแล้วเดินออกจากห้องวีไอพีไป! หลังจากที่เฉินผิงลงมาถึงชั้นล่าง เขาได้พบกันเซียวเหล่ยที่กำลังเดินเข้าโรงแรม พร้อมด้วยเจ้าสาวในอ้อมแขน เกิ่งซานซาน! เมื่อได้เห็นเฉินผิง เซียวเหล่ยตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็หัวเราะร่าออกมา “เฉินผิง ไม่นึกว่าแกจะมาร่วมงานแต่งของพวกเราจริงๆ คิดจะมากินฟรีดื่มฟรีใช่ไหม” เฉินผิงนิ่งเงียบและเหลือบมองเซียวเหล่ยอย่างเย็นชา เขาหมุนตัวไปด้านข้างเพื่อจะเดินจากไป! “อย่าเพิ่งไปสิ!” เซียวเหล่ยขวางหน้าเฉินผิงเอาไว้ พลางพูดเย้ยหยัน “ดูแฟนเก่าแกสิ ตอนนี้เธอสวยมากใช่ไหม แกไม่มีอะไรจะพูดกับหล่อนเลยหรือ” เซียวเหล่ยจงใจทำให้เฉินผิงอับอาย! “พี่เหล่ยคะ อย่าไปใส่ใจเขาเลย ใกล้จะถึงเวลาแล้ว!” เกิ่งซานซานที่อยู่ในอ้อมแขนของเซียวเหล่ยไม่แม้แต่จะมองเฉินผิงเลยสักนิด เธอพูดกับเซียวเหล่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “เซียวเหล่ย อย่าไปสนใจไอ้สวะนี่เลย เดี๋ยวจะพลาดฤกษ์งามยามดีไป พวกเธอเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงก่อนเลย เดี๋ยวน้าไล่ไอ้สวะนี้ไปให้!” จย่าเหม่ยลี่เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเซียวเหล่ย จากนั้นจึงหันมาหาเฉินผิง “แกนี่ไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที ยังตามมาถึงโรงแรมอีก แกก็แค่หมาวัด ลูกสาวฉันจะสนใจแกได้ยังไง หัดส่องกระจกดูเงาตัวเองซะบ้างนะ รีบไปซะ อย่าได้คิดก่อเรื่องที่นี่! คำพูดของจย่าเหม่ยลี่เจ็บแสบถึงทรวง เรียกได้ว่าแทงใจดำทุกคำ! ญาติและเพื่อนๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างกระซิบกระซาบและเยาะเย้ยเฉินผิงกันไม่หยุด! เฉินผิงในเวลานี้เป็นเหมือนตัวตลกที่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะ!“สักวันหนึ่ง พวกแกจะต้องมาคุกเข่าตรงหน้าฉันและขอร้องฉัน