บทที่ 106

ซูหว่านหัวเราะและคิดว่าตัวเองโง่ไปหน่อย งานแต่งงานของพวกเขา มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ?

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันขมขื่นของเธอ กู้จิ่งเซินก็ขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"

ซูหว่านส่ายหัวและไม่ตอบกลับ แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

กู้จิ่งเซินคิดว่าเธอสนใจคําพูดของจี้เหลียงชวน จึงรีบปลอบขวัญว่า "สิ่งที่จี้เหลียงชวนพูด คุณอย่าใส่ใจเลย เขาคิดว่าผมยกเลิกการแต่งงานกับน้องสาวของเขาและทําให้เขาเสียหน้า นี่จึงมุ่งเป้ามาที่ผมหลายครั้ง ไม่เกี่ยวกับคุณครับ"

ซูหว่านพยักหน้า ไม่มีอะไรต้องใส่ใจ ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเธออยู่แล้ว

กู้จิ่งเซินเห็นดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง คิ้วของเขาถูกล็อคลึกขึ้น "คุณดูเศร้ามาก เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?

ซูหว่านเงยมือขึ้นและสัมผัสใบหน้าที่แข็งกระด้างของเธอ เย็นชาและไม่มีอุณหภูมิใด ๆ

ท่าทางของเธอน่าจะน่ากลัวมากใช่ไหม?

เธอพยายามดึงมุมปาก ฝืนดึงเสียงหัวเราะออกมา "ไม่มีอะไร แค่ร่างกายไม่สบายค่ะ"

ข้ออ้างนี้ กู้จิ่งเซินกลับเชื่ออยู่สองสามข้อ "คุณไม่สบายขาเหรอ"

เธอเดินไม่ได้ มันควรจะมีปัญหากับขาของเธอ

แต่ตอนที่อุ้มเธอไม่พบความผิดปกติอะไร

ซูหว่านพยักหน้า"ขาบวมนิดหน่อย น่าจะเป็นเพราะเส้นเลือดขอดค่ะ"

เธอยังคงมีความระมัดระวังอย่างมากต่อกู้จิ่งเซิน เธอแยกไม่ออกว่าความจําเสื่อมที่เขาพูดถึงนั้นเป็นความจริงหรือเท็จ ได้แต่ปกปิดไว้ก่อน

กู้จิ่งเซินรู้อาการเส้นเลือดขอด แม้ขาจะบวม แต่โดยทั่วไปบรรเทาไปได้สักพักก็ดี ไม่ถึงกับเดินไม่ได้

แต่เขาก็ไม่กล้าถามมาก เมื่อกี้ถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาการป่วยของเธอในวิลล่า เธอก็โกรธแล้ว หยุดทําให้เธอโกรธดีกว่า

กู้จิ่งเซินไม่ได้ศึกษาลึกซึ้งอีกต่อไป แต่ก็ยังเป็นห่วงร่างกายของเธอ "ผมให้ซูเหยียนรักษาคุณให้ดี ๆ เถอะ เขาเป็นอัจฉริยะในด้านทักษะทางการแพทย์และสามารถรักษาโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่าง ๆ ของคุณได้อย่างแน่นอนครับ"

รอยยิ้มที่แข็งกระด้างบนใบหน้าของซูหว่าน ยิ่งขมขื่นมากขึ้น "ไม่ต้องแล้วค่ะ"

คนที่กําลังจะตายจะสิ้นเปลืองทรัพยากรทางการแพทย์ทําไม

"คุณ..."

กู้จิ่งเซินยังต้องการที่จะแนะนําอีกครั้ง แต่ซูหว่านหันไปมองออกไปนอกหน้าต่างและดูเหมือนจะปฏิเสธที่จะสื่อสารกับเขาต่อไป เขาจึงต้องหยุดเสียง

รถขับเข้าไปในชุมชนความสุขอย่างรวดเร็ว กู้จิ่งเซินจอดรถและอุ้มซูหว่านขึ้นไปชั้นบน

แม้ว่าซูหว่านไม่อยากให้เขารู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน แต่ในกรณีนี้ก็ไม่มีทางแล้ว

เธอหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู กู้จิ่งเซินกอดเธอเข้าไปในบ้าน