บทที่ 109

ซูหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "แน่นอนว่าหลายครั้งค่ะ"

เธอคิดว่าคุณเย่ก็น่าจะรังเกียจนิดหน่อย ไม่งั้นก็คงไม่โทรหาเธอเป็นร้อยสาย

ตอบแบบนี้ คุณเย่จะคิดว่าเธอกับกู้จิ่งเซินเคยคบกันหลายครั้ง คงไม่อยากแตะต้องเธออีกแล้ว

หลังจากที่เธอส่งไป คุณเย่ก็ไม่ตอบข้อความอีกเลย

ดูเหมือนว่าเธอจะเดาถูก คุณเย่รังเกียจ

ซูหว่านอดไม่ได้ที่จะเตะมุมปากลงและเก็บโทรศัพท์และรีบลงบันได

ซานซานได้จอดรถไว้ชั้นล่าง และกำลังขนของออกจากท้ายรถ

"ซานซาน!"

ซูหว่านรีบเดินไปและให้กอดจากด้านหลัง

ซานซานหันกลับมามองซูหว่านยิ้ม

"คิดถึงฉันหรือเปล่า?"

"คิดถึง!"

ซูหว่านกอดเธอและอ้อนว่า "ใกล้จะตายแล้ว"

ซานซานยิ้มแล้วตบมือที่กอดเอวไว้ว่า "เอาล่ะ เพิ่งห่างกันไม่กี่วัน ไม่ถึงแบบนี้ล่ะ"

ซูหว่านก็หัวเราะและคลายมือที่กอดซานซานและถามว่า "ของพิเศษที่คุณนำมาให้ฉันล่ะ?"

ซานซานหันหลังและยืดนิ้วที่ขาวและละเอียดอ่อนออกมาชี้ไปที่พื้น: "นี่ สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นค่ะ"

ซูหว่านเห็นสิ่งที่เกือบกองเป็นเนินเขาและมองไปที่ซานซานด้วยความประหลาดใจ

"คุณซื้อเยอะขนาดนี้ได้ยังไง"

"จะออกประเทศไม่ง่าย แน่นอนว่าต้องใช้เงินมากขึ้นนะ"

"หลายสิ่งหลายอย่าง คุณต้องทํางานกะดึกกี่ครั้งถึงจะได้กลับมา..."

ซูหว่านปวดใจเธอเล็กน้อย