บทที่ 144

กู้จิ่งเซินประคองซูหว่านขึ้นรถก่อน เขาเองจึงนั่งเข้ามา

ไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง จึงหยิบผ้าขนหนูที่สะอาดมาเช็ดผมที่เปียกฝนของซูหว่าน

การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนมาก กลัวว่าจะทําให้เธอเจ็บ แต่เมื่อสายตาสัมผัสผิวที่เปลือยเปล่าของเธอ สีหน้าก็ยังเปลี่ยนไป

เขารักและดูแลหว่านหว่านมาตลอดชีวิต คาดไม่ถึงว่าจะถูกรังแกอย่างรุนแรงจากไอ้สารเลวจี้ซือหาน

ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ห้าปีเต็ม เวลานี้เพียงพอที่จะทําให้กู้จิ่งเซินเสียใจไปตลอดชีวิต

ซูหว่านเห็นเขาจ้องมองที่คอของเธออย่างเหม่อลอย ปิดคอของเธอโดยไม่รู้ตัวและห่อเสื้อโค้ทที่ลึกกว่าของเธอให้แน่น

กู้จิ่งเซินรีบอธิบาย "หว่านหว่าน ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์เกินไป ถึงจะทําให้คุณ..."

ซูหว่านส่ายหัว"ไม่โทษเขา ฉันอาสาเองค่ะ"

ข้อตกลงที่เซ็นเองจะโทษจี้ซือหานได้อย่างไร

กู้จิ่งเซินหัวใจสั่น อาสาเองของเธอยากที่จะยอมรับมากกว่าการถูกบังคับให้เขา

เขาไม่ได้รับสาย ใช้ผ้าขนหนูแห้งต่อไป เช็ดผมให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า

มองดูเขาดูแลตัวเองอย่างอ่อนโยน ซูหว่านทนไม่ไหวบ้าง แต่บางอย่างก็ต้องพูดให้ชัดเจน

"ซือเยว่ ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณ..."

"กลับไปแล้วค่อยว่ากันดีไหม"

เธอเพิ่งพูด ก็ถูกกู้จิ่งเซินขัดจังหวะแล้ว

เขาดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างและไม่อยากได้ยินเธอพูด

ซูหว่านมองไปที่หน้าผากของเขายังคงผูกผ้าพันแผลและปล่อยสิ่งที่เธออยากจะพูดกลับไปก่อน

กู้จิ่งเซินอยากพาเธอกลับไปที่วิลล่าของเขา แต่ซูหว่านไม่เต็มใจ เธออยากกลับไปที่อพาร์ทเมนต์เล็ก ๆ ของซานซาน

อพาร์ทเมนต์เล็ก ๆ นั้นสามารถทําให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้ เธออาศัยอยู่ที่นั่นแม้แต่การนอนก็สบายใจขึ้น

กู้จิ่งเซินต้องส่งเธอกลับไปที่อพาร์ทเมนต์ แต่ไม่ยอมขึ้นไปชั้นบน ดูเหมือนจะกลัวว่าซูหว่านจะพูดอะไรกับเขาหลังจากขึ้นไปชั้นบน