บทที่ 149

อลันเคาะประตูไม่มีการตอบสนอง

อลันคิดว่าซูหว่านน่าจะตกอยู่ในอาการง่วงนอน กําลังคิดว่าจะเปิดประตูได้อย่างไร มีเสียงคํารามโกรธมาจากข้างหลัง

"พวกคุณเป็นใคร เฝ้าหน้าบ้านฉันทําอะไร"

ซานซานส่งข้อความถึงซูหว่านหลายข้อความในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่เธอไม่ตอบกลับ โทรก็ไม่รับสาย เป็นห่วงเธอมาก จึงวางแผนที่จะไปที่บ้านเพื่อดูว่าเธอกลับมาหรือไม่

พอออกจากลิฟต์ก็พบชายชุดดําสิบกว่าคน กู้จิ่งเซินและอลันถูกคนกลุ่มนี้ปิดกั้นไว้ ซานซานไม่พบ คิดว่าเป็นการบุกรุกบ้าน เดินไปตามทางเข้าทางเดินอย่างเงียบ ๆ ไปเอาไม้กวาดที่คุณปู่ทิ้งไว้ ถือไม้กวาดก็รีบวิ่งขึ้นไปตะโกน

เธออยากระงับคนกลุ่มนี้ด้วยโมเมนตัมของเจ้าของ แต่เห็นคนกลุ่มนี้หันกลับมาและดูถูกเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ซานซาน...

กู้จิ่งเซินได้ยินเสียงของซานซาน ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดหลีกทาง

ซานซานจึงเห็นกู้จิ่งเซิน "คุณพาคนมากมายมาขวางหน้าบ้านฉับทําอะไร"

ซานซานเห็นเขาแล้วก็เหลือบมองด้วยความโกรธและเตะหว่านหว่านของเธอทั้งสองข้าง ตอนนี้เป็นการวางแผนที่จะไปที่บ้านเพื่อเติมเท้าทั้งสองข้างใช่ไม่

กู้จิ่งเซินก้มศีรษะลงพร้อมกับขอโทษบนใบหน้าของเขา "ขออภัย พี่ซานซาน ผมมาพบเธอเพื่ออะไรบางอย่างครับ"

ซานซานวางไม้กวาดลงแล้วพูดอย่างเย็นชา"ฉันไม่ได้บอกคุณหรือว่าเธอถูกจี้ซือหานรับไปแล้ว?"

ซานซานยังไม่รู้ว่าซูหว่านกลับมาแล้วและต้องการไล่กู้จิ่งเซินออกไป แต่เธอก็ชนเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของเขา

กลืนคำพูดรุนแรงที่เธออยากจะพูดไล่เขาออกไป เพราะเขาเป็นพี่ชายที่เธอรักมาตั้งแต่เด็กและมีคำพูดรุนแรงบางคำที่เธอไม่สามารถพูดออกมาดัง ๆ ได้จริงๆ

กู้จิ่งเซินพูดว่า"หว่านหว่าน เธอกลับมาแล้ว แต่เธอแค่ไม่อยากเจอผมครับ"

ซานซานเหลือบมองเขาอีกครั้ง"ตอนแรกที่คุณทํามือเธออย่างรุนแรง เธอจะพบคุณได้อย่างไร"

เบ้าตาของกู้จิ่งเซินแดงอีกแล้ว

ใช่ แม้ว่าจะไม่ใช่มือของเขา แต่ก็เป็นสิ่งที่พี่ใหญ่ของเขาทํา