บทที่ 151

กู้จิ่งเซินมองไปซูหว่านที่ประหลาดเกินไป ความเจ็บปวดก็กระทบไปทั่วร่างกายอย่างกะทันหัน ทําให้ร่างกายของเขาสั่นคลอน

"คุณใจร้ายกับฉันขนาดนี้เพราะคุณตกหลุมรักจี้ซือหานหรือเปล่า..."

"ซูหว่าน ผมรักคุณมาครึ่งชีวิต คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง"

ในสายตาของกู้จิ่งเซิน จู่ ๆ ก็มีความคับข้องใจ ความคับข้องใจที่มีต่อซูหว่านอย่างไร้ความปราณี ก็เป็นความคับข้องใจที่เธอตกหลุมรักคนอื่น

ซูหว่านมองไปที่กู้จิ่งเซิน กํามือไว้แน่นและกัดฟันว่า "ใช่ ฉันตกหลุมรักเขาแล้ว คุณก็รู้ว่าฉันรักใครสักคนเป็นยังไง ในเมื่อฉันตกหลุมรักเขาแล้ว ฉันก็จะไม่แสดงความเมตตาต่อคนอื่นอีก รบกวนคุณทําให้ฉันมีความสุขได้ไหม"

กู้จิ่งเซินได้ยินนี้ เลือดทั้งตัวเย็นไปหมด ร่างกายที่โซเซ ก็หยุดสั่นไม่ได้

เขาเหมือนโกรธมาก รีบวิ่งไปหาซูหว่าน จับคางเธอและเข้าสิงและจูบมัน

จูบที่แข็งแกร่งและเผด็จการของเขาเหมือนเดิม แต่เดิมซูหว่านจะตอบสนองเขา ตอนนี้...

เขาค่อย ๆ คลายซูหว่านที่ไม่ตอบสนอง เมื่อเห็นความเย็นชาและความรังเกียจที่แสดงออกมาในดวงตาของเธอ หัวใจของเขาก็เย็นลงอย่างสมบูรณ์

"ซูหว่าน เธอจะต้องเสียใจ..."

เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ หันไปจับกําแพง ลากร่างกายที่สั่นคลอนและยกก้าวออกไป

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสุดขีด จมูกของซูหว่านเปรี้ยวและน้ำตาก็ไหลลงมา

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ซานซานก็งงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังเสียตายอยู่ ทําไมต้องทํากู้จิ่งเซินแบบนี้ด้วย?

"หว่านหว่าน คุณยังโทษเขาที่เตะคุณสองข้างอยู่หรือเปล่า..."

ซูหว่านส่ายหัว"ฉันไม่โทษเขามานานแล้ว เรื่องนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาทําค่ะ"

ครั้งนี้ไม่รอให้ซานซานถาม ซูหว่านก็บอกเธอเกี่ยวกับการมีพี่ชายฝาแฝดของกู้จิ่งเซิน