บทที่ 153

เมื่อเห็นซูหว่านถอนหายใจยาว ซานซานกลับไม่อัดอั้นตันใจและยิ้มปลอบใจเธอว่า "คุณไม่ต้องกังวลแล้ว เงินแค่นี้ พี่ขายไวน์เพิ่มอีกสองสามขวดแล้วเงินก็กลับมาแล้วค่ะ"

ซูหว่านจะไม่กังวลได้อย่างไร เงินบ้านที่ซานซานหามาได้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้

ทั้งหมดต้องอาศัยทิปสะกดกลับมาจากการนั่งดื่มเหล้ากับลูกค้า ทีละเล็กทีละน้อย ค่อยๆ สะสม

แม้ว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้ตําแหน่งผู้จัดการแล้วและไม่ต้องไปดื่มเหล้าแล้ว แต่การหาเงินก้อนนี้คืนยังต้องนอนดึกทํางานอีก

ซูหว่านกลัวว่าร่างกายของซานซานจะทนไม่ไหว แต่ซานซานสีหน้าแสดงไม่สนใจ

"สิ่งที่คุณควรสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือปัญหาทางอารมณ์ระหว่างคุณกับซ่งซือเยว่และจี้ซือหาน ไม่ใช่ห่วงฉันค่ะ"

"ฉันแยกกับพวกเขาทั้งคู่แล้ว ตอนนี้ข้างกายเหลือแต่คุณ แน่นอนว่าฉันเป็นห่วงแค่คุณนะ"

"คุณวางใจเถอะ ฉันมีทั้งมือและเท้า ต่อไปถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็สามารถจัดการได้"

ซานซานไม่กลัวที่จะถูกทอดทิ้ง แต่ตอนนี้เธอยังเชื่อใจเจียงยวู่และไม่ยอมขุดเรื่องลึกเกินไป

ถ้าวันไหนเธอพบว่าเจียงยวู่ขอโทษตัวเองหรือซ่อนความคิดอื่นไว้ เธอจะตัดใจอย่างเด็ดขาด

เธอมีจิตใจที่อ่อนโยน แต่อารมณ์รุนแรง เธอทนทรายเข้าตาไม่ได้ เมื่อจิตใจของเธอสงบลง เธอก็เด็ดขาดมากกว่าซูหว่านมาก

ซานซานคุยกับซูหว่านสักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปทำอาหารให้เธอ หลังจากทำงานเสร็จและกินอะไรบางอย่าง เธอก็รีบไปทำงานกะเย็น

เมื่อเห็นว่าเธอจากไปแล้ว การแสดงออกที่อ่อนโยนของซูหว่านก็ค่อยๆจางหายไป

เดิมทีเธอต้องการบอกซานซานเกี่ยวกับความเจ็บป่วยของเธอ แต่ตอนนี้ซานซานก็ประสบปัญหาเช่นกัน

ถ้าบอกเธอในเวลานี้ว่าเธอจะอยู่ได้ไม่นาน กลัวว่าเธอจะทนต่อการโจมตีไม่ไหว

ซูหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชะลอไว้ก่อนเถอะ มียาพิเศษอลันอยู่ เธอไม่น่าจะเสียชีวิตอย่างกะทันหันใช่ไหม?

ซานซานรีบลงไปชั้นล่าง แต่เห็นรถหรูหลายคันจอดอยู่ข้างนอก

หน้าต่างรถบางบานเปิดอยู่ บอดี้การ์ดที่สวมชุดดําเหล่านั้นนั่งอยู่ข้างใน เธอมองแวบเดียวก็จําได้ว่าคนกลุ่มนั้นเป็นคนของกู้จิ่งเซิน

เธอยังคิดว่ากู้จิ่งเซินจากไปนานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเฝ้าประตูอยู่ ความเพียรนี้ทําให้ซานซานชื่นชมมาก

เธอเดินไปเคาะกระจกรถคันแรก ข้างในไม่ตอบสนอง กลับมีบอดี้การ์ดลงมาจากรถคันหลัง