บทที่ 155

อลันใส่เสื้อคลุมในถุงกระดาษคุณภาพสูงแล้วนำไปที่วิลล่า

เมื่อเปิดประตูห้องอ่านหนังสือ แสงตะวันที่กำลังตกกระทบชายคนนั้นผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ปกคลุมเขาด้วยแสงสีทองจางๆ

ผู้ชายตั้งตรง หลังหงอยเหงา มองหน้าไม่ชัด เห็นแต่ระหว่างนิ้วที่มีข้อต่อกระดูกชัดเจน หนีบบุหรี่ยาวมวนหนึ่งไว้

ควันจาง ๆ วนเวียนอยู่รอบ ๆ ดูสูงส่งและลึกลับ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกงดเว้น

อลันมองก้นบุหรี่ที่กองสูงเป็นเนินเขาในถังขยะตาและขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอจําได้ว่าจี้ซือหานไม่สูบบุหรี่และไม่รู้ว่าติดบุหรี่เมื่อไหร่

เรื่องของเขา เธอย่อมไม่สามารถจัดการได้ ยกมือขึ้นและเคาะประตูอย่างเป็นธุรกิจ

"เข้าไป"

ผู้ชายไม่กลับหัว เขาพูดสองคำเบา ๆ ดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลย

อลันเดินไปพร้อมกับถุงกระดาษ "ประธานจี้ นี่คือเสื้อผ้าที่คุณซูให้ฉันคืนให้คุณค่ะ"

เธอยื่นถุงกระดาษให้จี้ซือหาน ผู้ชายจึงหันกลับมามอง

"ทิ้งไป"

เขาสั่งเสียงเบา ๆ สีหน้าเฉยเมยจนเหมือนละทิ้งสิ่งที่ไม่สนใจ

"ค่ะ"

อลันตอบรับและหันไปพร้อมกับถุงกระดาษอีกครั้ง

เธอเดาว่าจี้ซือหานจะปล่อยให้ตัวเองโยนทิ้ง แต่ก็ยังมา หลักของเขาเธอไม่กล้าจัดการตามอําเภอใจ

เมื่อเธอเดินออกไปนอกประตู อยากจะทิ้งถุงกระดาษลงในถังขยะขนาดใหญ่ เสียงไม่แยแสของผู้ชายก็ดังขึ้นมาข้างหลัง

"วางมันไปเถอะ"

อลันหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง ผู้ชายไม่ได้มองเธอและยังคงหันหลังให้เธอ

เขายืนอยู่ภายใต้แสงสายัณห์ ยกนิ้วที่เรียวยาวและสูบบุหรี่อย่างเบา ๆ

ดูเหมือนหงุดหงิดมาก แต่ขัดแย้ง บอกไม่ถูกว่าหงุดหงิดทำไม

อลันเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอจึงกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือพร้อมถุงกระดาษและวางของไว้บนโซฟา

"แล้วประธานจี้ ฉันกลับไปโรงพยาบาลก่อนนะ"

ผู้ชายพยักหน้าเบา ๆ เมื่ออลันจากไปเขาก็หันกลับมามอง

มันเป็นเพียงเสื้อโค้ทที่เธอเคยสวม แต่ทําให้เขาลังเลมากที่เด็ดขาดเสมอ

เขาหงุดหงิดทิ้งบุหรี่ในมือ หยิบชุดนั้นขึ้นมาลูบไล้

ด้านบนดูเหมือนจะมีอุณหภูมิร่างกายของเธอตกค้างอยู่ ทําให้เขาไม่ยอมปล่อยมือ

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ สีหน้าของจี้ซือหานก็หายใจไม่ออกทันที