บทที่ 157

ซูหว่านก็ไม่ได้เกรงใจกับเธอ มอบกุญแจของฐานข้อมูล ข้อมูลลูกค้า และเอกสารลับบางอย่างให้โจวโจวทั้งหมด

หลังจากส่งมอบงานเสร็จ ซูหว่านก็ลุกขึ้นไปทํางานที่แผนกบุคคลและลาออก ก่อนออกจากห้องประธาน ก็ได้พบกับจ้าวหยูถือเอกสารกองหนึ่งเข้ามา

"โย่ นี่ไม่ใช่ความสุขใหม่ที่ประธานกู้หรือ ทําไมลดสถานะตนเองมาถึงกลุ่มบริษัทหนิงแล้ว"

จ้าวหยูเยาะเย้ยเต็มหน้า "โอ้ ฉันจําได้แล้ว ประธานกู้กลับไปที่เมืองหลวงแล้ว ไม่ได้พาคุณไป คุณถูกทอดทิ้งและไม่มีที่ไป ได้แต่กลับไปกลุ่มบริษัทหนิงแล้วใช่ไหม?"

โจวโจวได้ยินเสียงแสบแก้วหูของเธอ อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกว่า "หว่านหว่านมาจัดการลาออกค่ะ"

สีหน้าของจ้าวหยูล้มลงทันที ไม่ได้เข้าสิงประธานกู้ คาดไม่ถึงว่าเธอยังมีความกล้าที่จะกลับมาลาออก ไม่งั้นเธอจะหาผู้ให้ทุนคนใหม่ได้เหรอ?

เมื่อเห็นหน้าสวยๆ ของซูหว่านก็แทบอดใจไม่ไหวที่จะฉีกทิ้ง อีดอกคนนี้ อาศัยหน้าตาดีไปยั่วยวนผู้ชายไปทั่ว

แต่ผู้ชายทุกคนที่ยั่วยวนด้วยนั้นถูกต้อง แต่ตัวเองปีนเตียงมาหลายปีแล้ว แต่ไม่มีใครประสบความสําเร็จ แน่นอนว่าจ้าวหยูอิจฉามาก

ซูหว่านขี้เกียจที่จะสนใจจ้าวหยู ถือใบส่งมอบ เธอก็เอนตัวไปที่แผนกบุคคล

การดูถูกของเธอทําให้จ้าวหยูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "อีดอก ไม่ช้าก็เร็วก็ถูกเล่นจนตายค่ะ!"

ซูหว่านหยุดก้าวอย่างกะทันหัน หันกลับมามองจ้าวหยูอย่างเย็นชา "นั่นก็ดีกว่าที่ไม่มีใครเล่น!"

ประโยคหนึ่งสะกิดรังใจของจ้าวหยู โกรธจนตัวสั่น "อีดอก!"

ซูหว่านส่งเสียงอึกทึกครึกโครม"ต่ำแค่ไหนก็ไม่ต่ำเท่าคุณ คนอายุเกือบสี่สิบปีแล้ว ยังคิดจะปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเพ้อเจ้อ ไร้ยางอาย!"

เธอทิ้งประโยคนี้ไว้ และไม่ว่าจ้าวหยูจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เดินเข้าไปในลิฟต์และกดปุ่มปิดประตูทันที

ฝ่ายบุคคลอยู่ชั้นล่าง หลังจากซูหว่านส่งใบส่งมอบให้กับบุคลากรแล้ว เธอก็กรอกใบปลิวบางส่วนและลาออกอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินออกจากอิงฮว่าอินเตอร์เนชั่นแนล ซูหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างลึกซึ้ง ก่อนตายสิ่งที่ควรทําเกือบจะทําแล้ว ตอนนี้ก็เหลือซานซานแล้ว