บทที่ 165

"พวกเรารุกรานเธอ ในอนาคตได้แต่กลัวว่าจะลําบาก..."

เธอไม่สนใจ เธอยังคงหาประธานจี้มาปกป้องเธอได้ แต่ซูหว่าน...

ถ้าเหลียนซิงหรูค้นพบความสัมพันธ์ของเธอกับประธานจี้ เกรงว่า...

อลันไม่กล้าคิดถึงมันอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือภาพลักษณ์ของเฉียนเฉียนที่ถูกทรมานจนตาย

ซูหว่านเห็นอลันท่าทางหวาดกลัวและรู้สึกผิดมาก "คุณหมอโจว ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนทำให้คุณลำบากใจค่ะ"

อลันส่ายหัวเบา ๆ "ไม่โทษคุณ เหลียนซิงหรูก้าวร้าวเกินไปค่ะ"

กลัวว่าซูหว่านจะรู้สึกผิดเกินไป อลันกลับปลอบใจเธอว่า "ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวฉันทักทายประธานจี้ เขาจะปกป้องเราค่ะ"

ซูหว่านยิ้มจนใจ เธออกหักกับจี้ซือหานมาก เขาแค่กลัวว่าจะเกลียดเธอมาก จะปกป้องเธอได้อย่างไร

อลันต้องการจะพูดอะไรอีก ตํารวจสองสามคนเดินมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

อลันอธิบายสองสามประโยคว่าเป็นปัญหาทางการแพทย์และแก้ไขแล้ว ตํารวจต้องทําบันทึกและออกไป

พอพวกเขาจากไป อลันจึงนึกถึงเรื่องที่จะเอายาให้ซูหว่าน จึงรีบพูดกับเธอว่า "ไปเถอะ ฉันจะเอายาให้เธอค่ะ"

ซูหว่านเห็นว่าใบหน้าของเธอบวมแบบนี้ ยังคิดอยู่ว่าจะเอายาให้ตัวเอง ทําให้หัวใจอบอุ่นขึ้น

"คุณหมอโจว ฉันไปหาพยาบาลขอยาลดอาการบวมและแก้ปวดก่อน คุณรอฉันหน่อยนะ"

เธอพูดจบก็ตรงไปที่โต๊ะตรวจ อลันมองเงาด้านหลังเธอและก็ยิ้ม หันไปคิดกลับไปที่ห้องคณบดี แต่ชนคนหนึ่ง

หลังจากซูหว่านไปขอยาลดอาการบวมและบรรเทาอาการปวดจากพยาบาลแล้ว เธอก็กลับมาอีกครั้ง

เมื่อเธอผลักประตูเข้าไปในห้องคณบดี เธอเห็นซูเหยียนกดอลันลงบนกําแพงพอดี ซูหว่านอึ้งไปครู่หนึ่งและรีบถอยออกไป

หลังจากเธอนั่งลงบนที่นั่งด้านนอกแล้ว เธอก็จับคาง สมองของเธอหมุนอย่างบ้าคลั่ง และยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่

และอลันที่อยู่ข้างใน วินาทีที่เห็นซูหว่าน ดึงสติขึ้นมาทันทีและผลักซูเหยียนออกไปอย่างแรง

"คุณอยู่ห่างจากฉัน..."

ซูเหยียนจัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงหลังจากถูกผลักออกไป แต่ดวงตาของเขาไม่ได้ถูกลบออกจากอลันแม้แต่วินาทีเดียว

"เจ็บไหม"

เขาก้าวไปข้างหน้าสัมผัสใบหน้าที่บวมของอลันที่ถูกตบและปากถามเธอว่าเจ็บหรือไม่ แต่ตากลับมีรอยยิ้มเยาะเย้ย