บทที่ 171

จี้ซือหานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูหว่านที่อยู่ข้างหลังเขา ดังนั้นเขาจึงถามเหลียนซิงหรูอย่างเย็นชา: "พอแล้วหรือยัง?"

การตบครั้งนี้ทำให้ความสงสัยของเหลียนซิงหรูหายไป

พี่รองของเธอไม่เคยตบคนที่เขาห่วงใย ในทางกลับกัน เขาจะปกป้องพวกเขาอย่างสิ้นหวัง

เขาตบเธออย่างไร้ความปรานี ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสุนัขตัวเมียตัวนี้

เพียงแค่ยืนขึ้นเพื่อพูดแทนสุนัขตัวเมีย อาจเป็นเพราะสุนัขตัวเมียอย่างโจวลัน

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขาก็ลงมือสอนเพื่อนของโจวลัน เพื่อตัวเอง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพี่รองยังคงรักเธอมากที่สุด

เดิมทีเธอต้องการฆ่าซูหว่าน แต่เธอไม่ต้องการให้ความรักของพี่รองที่มีต่อเธอหมดลง เธอจึงยอมจำนน

"พี่รองช่วยฉันสอนบทเรียนไอ้เลวนั่นเป็นการส่วนตัว ก็พอแล้วค่ะ!"

เหลียนซิงหรูหยิบทิชชู่เปียกออกจากกระเป๋าแล้วส่งให้จี้ซือหาน

"พี่รอง เช็ดมือของคุณสิ สกปรก..."

จี้ซือหานหยิบทิชชู่เปียกอย่างไม่แสดงอารมณ์ ลดศีรษะลงและเช็ดมือของเขา แต่เขามองไปที่ซูหว่านที่หางตา นอนนิ่งอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นว่าเธอหมดหวังเพียงใดเมื่อมองดูเขาครู่หนึ่ง ใจของเขาก็ปวดร้าวจนปวดไปทั้งตัว

ราวกับว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างที่ไร้เหตุผลหากเขาอยู่ที่นี่อีกหนึ่งวินาที เขาก็รีบถอนสายตาและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เหลียนซิงหรูยังคงต้องการเตะซูหว่านสักสองสามครั้ง แต่ถูกจี้ซือหานดุ

"ยังไม่ไปเหรอ?"

เหลียนซิงหรูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอยเท้าและติดตามจี้ซือหานพร้อมกับบอดี้การ์ดของเธออย่างรวดเร็ว

หนิงหว่านเหลือบมองซูหว่านแล้วตะคอก "ประเมินความสามารถของตนสูงเกินไป" และติดตามทั้งสองออกไป

กลุ่มของพวกเขาเข้ามาและจากไปด้วยท่าทางที่มีเสียงดัง ซูหว่านหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาที่กำลังจะตาย ไม่มีสติหรือความคิดใด ๆ...

เธอเห็นแสงไฟในห้องน้ำกะพริบขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วตกสู่ความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด

เธอรู้สึกถึงเลือดร้อนที่ด้านหลังศีรษะของเธอไหลออกมาทีละน้อย

ผมและเสื้อผ้าของเธอเปียกอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างกายของเธอก็ค่อยๆ เย็นลง...

เมื่ออลันรีบเร่งหลังจากได้รับข้อความจากจี้ซือหาน เธอเห็นซูหว่านที่ดูเหมือนคนตาย

เธอวางมือที่สั่น เทาไว้ใต้จมูกของซูหว่าน แต่ไม่มีลมหายใจออกมา...

เธอสัมผัสชีพจรทันที ฟังหัวใจ ทั้งหมดหยุดเต้น . . . .