บทที่ 18

กลิ่นหอมสดชื่นที่บางๆผสมกับกลิ่นไวน์ลอยมาและปั่นป่วนหัวใจเธอทันที

เมื่อเผชิญกับการเข้าใกล้ตัวของเขา ซูหว่านไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรบ้าง ขยับไปทิศทางของประตูรถ

แต่ในรถแคบมาก เธอเพียงขยับไม่กี่ครั้ง ด้านหลังของเธอก็ติดกับประตูรถแล้ว

จี้ซืหานประคองหน้าต่างรถด้วยมือเดียว กอดเธอที่ผอมบางไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่น

ดวงตาดอกท้อที่หนาวเย็นเหมือนหิมะคู่นั้นตกลงบนสร้อยคอเพชรที่คอหลังจากที่กวาดดูเธออย่างเย็นชา

สักพักหนึ่ง ข้างหูเธอมีเสียงหัวเราะที่ดูถูก "ดูเหมือนว่าเจ้าของใหม่ของคุณดีต่อคุณมากนะ"

เขาไม่ค่อยยิ้ม ส่วนใหญ่สีหน้าก็คือเย็นชา

แต่รอยยิ้มนี้ยิ่งน่ากลัวกว่าเวลาที่สีหน้าเย็นชา

ซูหว่านอยากจะอธิบาย แต่"เจ้าของใหม่"คำนี้ ทำให้เธอเงียบลง

เริมจากหลินเจ๋อเฉินแนะนำว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา การอธิบายนั้นก็ไร้ความหมายแล้ว

จี้ซืหานเห็นเธอไม่พูด ก็ไม่ได้แก้ตัว สีหน้ามืดลง

เขายกมือที่เรียวและสวยขึ้นมา ลูบไปข้างหลังหูจากแก้มหน้าเธอ

ความหนาวเย็นของปลายนิ้ว กระจายจากผิวหนัง ซูหว่านอดไม่ได้ที่ขนลุก

เทียบกับความรู้สึกคลื่นไส้ของหลินเจ๋อเฉินแล้ว การสัมผัสของจี้ซืหานทำให้เธอรู้สึกกลัว

ออร่าอันทรงพลังที่อยู่ในตําแหน่งสูงเป็นเวลานานทําให้เธอเกือบหายใจไม่ออก

หลังจากนิ้วมือผ่านผมของเธอ จี้ซืหานกดด้านหลังศีรษะของเธอ ดึงเธอมาถึงต่อหน้าของเขา

เขาลดเสียงลง และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "พวกคุณนอนด้วยกันเมื่อไหร่ และนอนไปแล้วกี่ครั้งแล้ว"

ลมหายใจที่หอมหวานของผู้ชาย ลอยมาหมดเมื่อระยะทางใกล้เข้ามาขึ้น

หัวใจของซูหว่านสั่นเล็กน้อยอย่างไม่หยุด พาด้วยกระดูกก็สั่นเล็กน้อย

เธอแอบด่าตัวเองว่าไม่มีอนาคตและรีบเอียงหัว หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับเขา ผู้ชายกลับกดคอของเธออย่างกะทันหัน

เขาจ้องมองรอยจูบในคอด้านหลังของเธออย่างแน่น เสียงเกือบจะเย็นถึงกระดูก "พวกคุณเพิ่งนอนด้วยกันเหรอ"

ซูหว่านหน้าซีด รีบยกมือขึ้น ปิดที่ด้านหลังหูที่เคยถูกหลินเจ๋อเฉินจูบไว้ "ไม่เคย เราไม่ได้ทำอะไรเลย"

"คุณคิดว่าผมจะเชื่อหรอ"

สายตาที่เขามองเธอ เหมือนกับกำลังดูคนตาย หนาวจนทำให้คนกลัวจนสั่น

หัวใจของซูหว่านสั่นอย่างไม่หยุด แต่ยังคงฝืนใจอธิบายว่า "ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันไม่เคยทำกับเขาเลย"

"งั้นเหรอ"