บทที่ 185

กู้จิ่งเซินเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินทีละก้าวตอนโดยจับที่ผนัง

ร่างเล็กและผอมบางนอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดดูไร้ชีวิตชีวา

ถ้าไม่ใช่เพราะดวงตาที่ถูกปกคลุมด้วยขนตายาวที่ยังคงหมุนอยู่ ดูเหมือนตายไปแล้ว

เลือดบนใบหน้าของเธอถูกเช็ดออกจนสะอาด เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดเผือด

เธอสวยเหมือนเดิมเช่นเดียวกับนางฟ้าที่มีแสงที่งดงาม

แต่น่าเสียดายที่นางฟ้าไม่อยู่โลก เธอถึงวาระที่จะกลับไปที่สถานที่ที่สวยงามที่สุดของเธอ

"หว่านหว่าน..."

กู้จิ่งเซินคุกเข่าข้างหนึ่งหน้าโต๊ะผ่าตัด โน้มตัวลง ลดเสียงของเขา และเรียกเบาๆ ที่หูของเธอ

การสั่นไหวที่อ่อนโยนเช่นนี้ทำให้จิตสำนึกของซูหว่านที่กำลังจะสลายหายไปกลับมา

เธอค่อยๆลืมตาที่เหนื่อยล้าของเธอ อยากมองซ่งซือเยว่เป็นครั้งสุดท้าย แต่เธอมองไม่เห็นอะไรเลย

"ซือ เยว่..."

เธอพยายามออกเสียงสองคำนี้ จิตสำนึกของเธอไม่ชัดเจน และเสียงของเธอก็พร่ามัวและแยกแยะได้ยาก

เขาเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเธอและได้ยินชัดเจนว่าเธอเรียกชื่อนั้น

"ผมอยู่นี่"

เขาจับมือเธอแน่นและให้กำลังเธอ

เธอสูดออกซิเจนที่คงอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแล้วบอกเขาเป็นระยะ ๆ ว่า "ดูแล ดูแลซานซานให้ดี..."

เธอไม่มีอะไรจะขอหลังจากจากไป แต่หวังว่าซานซานดูเธอเป็น น้องสาวแท้จริงจะปลอดภัยและมีสุขภาพดีตลอดชีวิต

กู้จิ่งเซินก้มหน้าจูบหน้าผากเธอ ตอบเบา ๆ ว่า "ครับ"

ซูหว่านพูดมุมปากและยิ้มเงียบ ๆ ว่า "ซือเยว่... ชาติหน้า... อย่าลืมฉันอีก..."

กู้จิ่งเซินเจ็บเข้าไปในหัวใจ รู้สึกเจ็บปวดเหมือนหายใจไม่ออก บีบแขนขาทั้งสี่ของเขา ทําให้เขาเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก