บทที่ 192

มุมปากของหนิงหว่านยังไม่ทันได้ขึ้น ก็ถูกน้ำเสียงเย็นชาของเขาระงับไว้

เธอหยุดยิ้มและเดินไปหาจี้ซือหาน มองเขาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย "ซือหาน ฉันอยู่ที่นี่ คุณไม่มีความสุขเหรอ?"

ใบหน้าที่หล่อเหลาของจี้ซือหานเหมือนมีดเหลา ไม่มีการแสดงออกใด ๆ ดวงตาที่มืดมนจ้องมองเธออย่างตายตัว "ทําไมถึงอยู่ที่นี่"

นี่เป็นบ้านส่วนตัวของเขาในฮูสตัน แทบไม่มีใครรู้ว่า หนิงหว่านปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหัน ได้แต่หมายความว่าเธอกําลังติดตามเขาอยู่

หนิงหว่านตกใจกับสายตาของเขา หลังจากก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ผ้าขนหนูที่ห่อด้วยรัดรูปและไม่ยอมแพ้ ก็ขึ้นสนิทไป

"ซือหาน ป้าเหลียนรู้ที่อยู่ของคุณเป็นอย่างดี เธอให้ฉันมา เพราะรู้สึกว่าฉันกลับมาจากการเรียนแล้ว พวกเราก็ควรก้าวหน้าบ้าง..."

เธอกล้าหาญ ยื่นมือขาวใสออกมาลูบแก้มชาย ก่อนแตะ ก็ถูกชายคนนั้นหลบไป

เขาดูถูกแม้กระทั่งใช้มือจับข้อมือเธอแล้วสะบัดเธอออกไป แต่เลือกที่จะหลบเธอโดยตรง

เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนแต่ก่อน หลีกเลี่ยงนางเหมือนงูหรือแมงป่อง

ทันใดนั้นหนิงหว่านก็ยกริมฝีปากขึ้นและยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สิ้นหวังมาก "จี้ซือหาน คุณอยากให้ฉันรอนานแค่ไหน?!"

จี้ซือหานมองเธออย่างวางตัว ไม่ยอมพูดกับเธอมาก พูดตรงๆ ว่า "ออกไป"

หากจะเปลี่ยนเป็นปกติ หนิงหว่านจะจากไปอย่างเชื่อฟังแน่นอน ไม่กล้าไม่เชื่อฟังจี้ซือหาน

แต่บัดนี้ มีผ้าเช็ดตัวคลุมนางไว้ แสดงให้เห็นทุกสิ่งที่ผู้หญิงควรจะมีต่อหน้าเขา

เขาไม่สะทกสะท้านก็ไม่เป็นไร คาดไม่ถึงว่าแม้แต่จะมองก็ไม่อยากมอง แถมบอกให้เธอออกไป แบบนี้เรียกว่าจะทนได้อย่างไร?

หนิงหว่านกำหมัดแน่น เล็บของเธออยู่ในฝ่ามือและพูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุณสัญญาว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน หรือว่าคุณลืมไปแล้ว"

จี้ซือหานได้ยินข่าวนี้ มืดมนใต้ตา ไม่ลดกลับเพิ่มขึ้น "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ผมคงไม่แต่งงานกับคุณอย่างแน่นอน พอเข้าใจแล้ว ก็ออกไปเถอะ"

หนิงหว่านหายใจไม่ออก เมื่อก่อนแค่ใช้ประโยคนี้ขู่จี้ซือหาน เขาจะประนีประนอมแน่นอน

แม้ว่าจะไม่ประนีประนอมและทัศนคติที่มีต่อเธอก็จะดีขึ้น แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจความรู้สึกของเธอโดยสิ้นเชิงและยืนยันที่จะขับไล่เธอออกไป

ในฐานะที่เป็นคุณหนูของหนิงหว่าน หนิงหว่านก็เป็นนักเรียนดีเด่น ก็ค่อนข้างหยิ่งผยอง จี้ซือหานไล่เธอแบบนี้แล้ว อยู่ต่อไปก็คือเธอไม่โอเคแล้ว