บทที่ 194

ซานซานโกรธเขาหัวเราะ "คุณคิดว่าเธอกําลังเล่นหลอกคุณเหรอ สมองของคุณไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม คุณลืมไปว่าคุณกับคู่หมั้นและลูกพี่ลูกน้องของคุณตีเธอได้อย่างไร เธอหัวใจล้มเหลวอยู่แล้วและยังถูกพวกคุณใช้ตะปูตอกที่ท้ายทอย แบบนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้หรือ"

ซานซานเกือบจะตะโกนด้วยคําราม คํารามจนถึงที่สุด ทันใดนั้นก็ร้องไห้อย่างเงียบ ๆ เมื่อนึกถึงหว่านหว่านถูกทุบตีแบบนั้นก่อนที่จะจากโลกนี้ไป เธอก็เจ็บปวดจนไม่ไหว "จี้ซือหาน ทําไมคุณถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้ ก่อนหว่านหว่านเสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ ยังเขียนจดหมายลาตายให้คุณด้วย..."

เสียงร้องไห้ที่ทั้งโกรธและบ่นปลายโทรศัพท์ทําให้หัวใจของจี้ซือหานตึงเครียดอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เขาอยากควบคุมอารมณ์ของตัวเอง แต่พบว่าไม่สามารถควบคุมได้ง่ายเหมือนปกติ

กลับยิ่งควบคุม ยิ่งทําให้เขาตื่นตระหนก ในที่สุดก็ไม่สนใจความตื่นตระหนกที่แพร่กระจายตามอําเภอใจอีกต่อไป

บีบโทรศัพท์ให้แน่น และถามเสียงเย็นว่า "ใช้ตะปูตอกที่ท้ายทอยคืออะไร"

ซานซานคิดว่าเขากล้าทําหรือไม่กล้ายอม กัดฟันแล้วพูดด้วยความโกรธ "เมื่อคุณหมอโจวรีบไป ท้ายทอยของหว่านหว่านก็ตรึงอยู่บนตะปู ถ้าไม่ใช่เพราะเธอถูกตรึงไว้และไม่สามารถขยับตัวได้ เธอก็จะไม่ทําให้หัวใจล้มเหลวรุนแรงขึ้นเพราะเสียเลือดมากเกินไป สิ่งเหล่านี้ทําโดยครอบครัวของตระกูลจี้ของพวกคุณ คุณยังคงแกล้งทําเป็นโง่อยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนหว่านหว่านจริง ๆ!!!"

หลังจากซานซานตะโกนในหนึ่งลมหายใจเสร็จ เธอก็วางสายไปโดยไม่พูดอะไรสักคํา ดึงจี้ซือหานเข้าสู่บัญชีดํา

จี้ซือหานตะลึงมองหน้าจอสีดําและเงียบไปหลายนาที

ร่างสูงตระหง่านที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานก็สั่นไหวทันทีและบางส่วนที่ไม่สามารถรองรับได้ก็เริ่มอ่อนตัวลง

เขาถือกระจกด้วยมือเดียวจนร่างกายมั่นคง แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวคือภาพของซูหว่านนอนอยู่บนพื้นในเวลานั้น

ปรากฎว่าเธอนอนนิ่งอยู่บนพื้น ไม่ใช่เพราะผิดหวังในตัวเขา แต่ถูกเขาตบที่ตะปูและไม่สามารถขยับตัวได้

เมื่อนึกถึงเธอนอนอยู่ในห้องน้ำคนเดียวอย่างสิ้นหวัง หัวใจของจี้ซือหานก็แน่นที่ควบคุมไม่ได้...

ความรู้สึกผิดที่รุกรานอย่างรวดเร็วเป็นเหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตอย่างดื้อรั้น ห่อหุ้มเขาแน่น ทําให้เขาหายใจไม่ออก

เป็นไปไม่ได้ เขาอ่านรายงานการตรวจของเธอแล้ว ร่างกายของเธอไม่มีปัญหาอื่นนอกจากโรคหัวใจ หัวใจล้มเหลวอย่างกะทันหันได้อย่างไร

เป็นเพราะเขาตบเธอจนใจหายหรือเปล่า ถึงได้จงใจร่วมกันพาคนเหล่านี้มาหลอกเขา

มันต้องเป็นแบบนี้ เธอโกหกเขาหลายครั้ง และครั้งนี้ก็ต้องโกหกเขาด้วย

เขาปลอบใจตัวเองแบบนี้ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจในใจกลับค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ทําให้เขาหยุดกลัวไม่ได้

เขาบังคับระงับความเจ็บปวดที่แพร่กระจายอย่างป่าเถื่อนในใจ วางโทรศัพท์ลง เดินไปที่ทางประตูและเปิดประตู

ซูชิงเป็นห่วงประธานของเขา เลยไม่รีบจากไป เฝ้าอยู่นอกประตูตลอด