บทที่ 2

หลังจากจี้ซือหานออกไปแล้ว ซูชิงผู้ช่วยส่วนตัวของเขาก็เดินถือยาเข้ามา

เขาส่งยาให้กับซูหว่าน แล้วพูดด้วยความเคารพ "คุณซู รบกวนด้วยนะครับ"

มันคือยาคุม เพราะจี้ซือหานไม่ได้รักเธอ เขาจึงไม่ต้องการให้เธอท้อง

ทุกครั้งหลังจากเสร็จกิจ เขามักจะให้ซูชิงเอายามาให้ แถมกำชับให้ซูชิงดูให้เห็นกับตาว่าเธอกินไปแล้วจริงๆ

ซูหว่านมองดูยาเม็ดสีขาว ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหัวใจล้มเหลว หรือเพราะถูกจี้ซือหานทิ่มแทงอย่างไรความปราณี เอาเป็นว่าเธอเจ็บปวดจนรู้สึกหายใจลำบาก

"คุณซู..."

ซูชิงเห็นเธอเงียบไป ก็รีบเรียกสติ กลัวว่าเธอจะไม่ยอมกิน

ซูหว่านมองเขานิดนึง ก่อนจะรับยามาโดยไม่พูดอะไร เธอใส่มันเข้าปากล้วกลืนลงไปโดยไม่แม้แต่จะดื่มน้ำ

สีหน้าเป็นกังวลของซูชิงหายเป็นปลิดทิ้ง เขาหยิบเช็คกับโฉนดบ้านออกมาจากแฟ้มเอกสาร แล้ววางไว้ตรงหน้าซูหว่าน

"คุณซู นี่เป็นค่าตอบแทนที่ประธานจี้มอบให้คุณ นอกจากบ้าน และรถหรูแล้ว ยังมีเงินอีกจำนวนสองร้อยห้าสิบล้านบาท กรุณารับไว้ด้วยครับ"

ก็นับว่าใจป๋าอยู่หรอก

แต่น่าเสียดายตรงที่ สิ่งที่เธอต้องการมาโดยตลอด ไม่ใช่เงิน

ซูหว่านเงยหน้ามองซูชิงแล้วยิ้มบางๆ "ฉันไม่ต้องการของพวกนี้ค่ะ"

ซูชิงชะงัก เขาไม่เข้าใจเท่าไหร่ "คุณรู้สึกว่ามันน้อยไปหรอครับ?"

พอได้ยินแบบนั้น ซูหว่านก็รู้สึกเจ็บแปล๊บในใจ

แม้แต่ซูชิงก็ยังเข้าใจว่าเธอต้องการเงิน คงไม่ต้องพูดถึงจี้ซือหาน

จ่ายค่าจ้างเลิกแพงขนาดนี้ คงกลัวว่าอีกหน่อยเธอจะยังตามรังควานเขาเพราะอยากได้เงินสินะ?

ซูหว่านยิ้มขมขื่น เธอหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้างตัวขึ้น ล้วงเอาบัตรสีดำใบนึงออกมาแล้วยื่นให้ซูชิง "เขาให้ฉันไว้ รบกวนคุณเอาไปคืนให้เขาทีนะคะ แล้วก็ช่วยฝากบอกเขาด้วยว่าที่ผ่านมาฉันไม่เคยใช้เงินของเขาแม้แต่บาทเดียว แน่นอนว่าฉันก็จะไม่รับค่าจ้างเลิกของเขาเช่นกัน"

ซูชิงอึ้งไปในทันที ตลอดห้าปีที่ผ่าน คุณซุไม่ใช้เงินประธานจี้เลยแม้แต่บาทเดียว?

ซูหว่านไม่สนใจว่าซูชิงจะเชื่อเธอหรือไม่ เธอวางบัตรสีดำลงบนกองเอกสารโฉนดบ้าน

จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์หมายเลข8ไป

ฤดูหนาวในเมืองเอนี้หนาวจับใจจริงๆ

ซูหว่านเดินอยู่บนทางในระแวกหมู่บ้าน

เงาร่างบางๆ ที่สะท้อนลงบนพื้นนั้นดูผอมมาก