บทที่ 204

หลังจากผ่านไปนาน นิ้วของจี้ซือหานวางอยู่บนไกปืนเสมอ ค่อย ๆ คลายออก

คนที่เธอสนใจมากที่สุดในโลกนี้ก็มีแต่ซ่งซือเยว่และเฉียวซานซานเท่านั้น

เขาไม่สามารถลากคนที่เธอห่วงใยเข้าไปอยู่ในนรกที่เขาอยู่เพื่อความแค้นของเขาเองได้

ดวงตาที่หนาวเย็นเหมือนหิมะของจี้ซือหานค่อย ๆ ฟื้นตัวเป็นความเย็นและความห่างเหิน

หลังจากเขาระงับอารมณ์ลงแล้ว เขาก็ค่อย ๆ วางปืนในมือลง

ผู้หญิงหัวเราะเยาะเย้ยเหมือนคาดว่าเขาจะวางปืนลงเพื่อคนที่สนใจ

"นี่คือเหตุผลที่คุณสู้ฉันไม่ได้ คุณมีจุดอ่อน แต่ฉันไม่มี..."

ผู้ชายที่เพิ่งหนีออกจากปากกระบอกปืน ได้ยินประโยคนี้หน้าซีดไปอีก

โชคดีที่จี้ซือหานถอยออกมาหนึ่งก้าว มิฉะนั้นพี่สาวของเขาจะไม่สนใจชีวิตและความตายของเขาอย่างแน่นอน

จี้ซือหานกระตุ้นมุมปากและเยาะเย้ย ดูเหมือนจะขี้เกียจที่จะพูดกับเธอมากขึ้น

เมื่อหญิงคนนั้นเห็นว่าเขายังคงแสดงท่าทีวางตัวอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะแตะเข็มขัดที่อยู่ในมือ

"คุณได้ยินชัดเจนแล้ว มีชีวิตอยู่ให้ดี อย่าฆ่าตัวตายอีก ไม่งั้นคุณตาย ฉันจะทําลายคนที่ติดตามคุณ"

"แน่นอน ไม่ได้ทรมานจนตายเหมือนต่ออันเฉียน แต่ให้พวกเขาเข้าคุกหรืออะไรสักอย่าง ก็ยังทําได้"

"หรือว่า..."

ผู้หญิงเงยคางขึ้น หันหน้าไปทางอลันซึ่งนอนอยู่บนพื้นไม่สามารถขยับได้ ติ๊กที่มุมปาก "อย่างเธอ ก็ทําได้เหมือนกัน"

น้ำค้างแข็งที่จางหายไปในดวงตาของจี้ซือหาน จู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้น เต็มเบ้าตาทันที"ในเมื่อคุณเกลียดผมมาก ทําไมไม่ปล่อยให้ผมตาย"

ผู้หญิงเอาเข็มขัดมาเล่น ยิ้มอย่างสนุกสนาน "ฉันยังเล่นไม่พอเลย จะปล่อยให้คุณตายได้อย่างไร..."

ถ้าจะเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็ต้องเสียใจบ้าง

ตอนนี้กลับสงบมาก เพราะหลังจากพ่อและพี่ชายคนใหญ่เสียชีวิต เธอก็ทรมานเขามากขึ้น

เข็มขัดในมือเธอตีเขานับครั้งไม่ถ้วน บังคับให้เขาไม่มีทางหนี ได้แต่ฆ่าตัวตายเท่านั้น