บทที่ 206

อลันต้องรีบพูดว่า "คะ ฉันจะมารับคุณทันที"

หลังจากจี้ซือหานวางสายแล้ว ก็เงยหน้าตาที่หนาวเย็นและกระหายเลือดขึ้น มองไปที่คฤหาสน์ที่ถูกไฟถนนส่องสว่างอยู่ข้างนอก

ดูเหมือนว่าผ่านแสงไฟเหล่านั้นและเห็นบ้านเก่าของตระกูลเหลียน ทําให้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เหลียนหว่านชิง ผมสัญญากับพ่อว่าจะไม่ฆ่าคุณ แต่คุณทําลายสิ่งที่ผมสนใจ จากนั้นผมจะทําลายสิ่งที่คุณสนใจ

จะเล่น งั้นก็สนุกดี...

เขานําผ้ากอซที่ย้อมสีแดงด้วยเลือดมาพันใหม่แล้ว เขาก็หยิบถุงมือหนังสีดำออกมาสวมอย่างแรง

จากนั้นไปที่ห้องแต่งตัว ถอดชุดลําลองชุดหนึ่งออกและเปลี่ยนใหม่ แล้วปั่นผมที่หวีอย่างพิถีพิถันให้ยุ่งเหยิง

เตรียมพร้อมสําหรับทั้งหมดนี้ เขาหยิบหน้ากากขึ้นมาและเดินลงมาจากชั้นบนอย่างช้า ๆ

ลุงโจวเห็นเขาออกไปข้างนอก กังวลนิดหน่อย "คุณหนูสอง คุณจะประกาศสงครามกับนายหญิงจริง ๆ เหรอ"

แม้แต่ตระกูลเหลียนก็เป็นตระกูลแชโบล แม้ว่าจะด้อยกว่าตระกูลจี้เล็กน้อย แต่ก็เกือบจะเท่าเทียมกัน

บวกกับแม้แต่ผู้มีอํานาจในตระกูลเหลียนเป็นคนบ้า ทําทุกอย่างได้ เขายังกลัวคุณหนูสองประกาศสงครามกับเธอจริง ๆ และจะแลกกับการคาวเลือดครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนตอนเด็ก ๆ

จี้ซือหานหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง ริมฝีปากบาง ๆ ก็เปิดเบา ๆ "ไม่ใช่ผม แต่เป็นเขา"

เขาพูดจบก็ค่อย ๆ ละสายตาไปที่หน้ากากในมือ ในฐานะคุณเย่ ทําลายคนที่เธอใส่ใจและจะไม่ส่งผลกระทบต่อซ่งซือเยว่และซานซานของเธอ

แต่ตอนนี้ยังมีบุคคลที่สามารถจัดการกับตัวตนของตนเองได้แล้ว

เขามองลุงโจวและสั่งเสียงเย็นว่า"หักขาคนที่ติดตามฉันและส่งไปที่ตระกูลเหลียนครับ"

แม้ว่าลุงโจวเป็นห่วงเขา แต่เรื่องที่เขาอธิบายก็จะทํา "ครับ ผมจะไปจัดการเรื่องนี้ครับ"