บทที่ 211

ทันทีที่ซูเหยียนเดินออกจากวอร์ด ก็พุ่งชนซูชิงที่มาอย่างเร่งรีบ วินาทีที่ทั้งสองสบตากัน

ในสายตาของซูเหยียนกลายเป็นความเกลียดชังเหมือนท้องฟ้าทันที พร้อมกับความรู้สึกที่ดีมีต่ออลัน เขาก็ระงับลงทันที

เขาจ้องมองซูชิงเย็นชา เดินตรงไปชนไหล่ของเขา หลังจากชนเขาด้านข้าง ซูเหยียนจึงก้าวขึ้นและจากไปอย่างโกรธเคือง

ซูชิงมองย้อนกลับไปมองที่เงาหลังนั้นและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ไม่คิดว่าหลังจากผ่านไปหลายปีเขาจะพบอลันอีก

ก็ไม่รู้ว่าซูเหยียนคิดอะไรกันแน่ เห็นได้ชัดว่าคนที่เกลียดคือเขา แต่ต้องการแก้แค้นที่อลัน มันขัดแย้งกันมากจริง ๆ

แต่ไม่ว่าซูเหยียนจะคิดอะไรอยู่ ตั้งแต่นี้ไป เขาจะไม่ยอมให้ซูเหยียนรังแกอลันเหมือนเมื่อก่อนอีก

ซูชิงหันกลับมามองและหันไปที่วอร์ด เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของอลัน ความเกลียดชังในตาของเขาก็หายไปและถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดในใจ

"อลัน คุณเป็นยังไงบ้าง"

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ"

อลันส่ายหน้า เห็นซูชิงก็ได้รับบาดเจ็บมีเลือดไหลบนใบหน้าด้วยความเป็นห่วงว่า"ลูกพี่ลูกน้อง ทําไมคุณถึงได้รับบาดเจ็บด้วย"

ซูชิงอายเล็กน้อยและสัมผัสรอยแผลบนใบหน้า

คืนนั้นประธานจี้ไม่ให้เขาติดตาม ด้วยความกังวล ซูชิงจึงแอบตามไป

หลังจากเห็นประธานจี้เข้าไปในสุสาน คิดว่าเขากําลังจะพูดกับคุณซูและไม่ได้ติดตามเข้าไป

ใครจะรู้ว่าอีกไม่นาน คนของเหลียนหว่านชิง จู่ ๆ ก็แบกประธานจี้ออกมา

เมื่อเห็นประธานจี้หมดสติไป ข้อมือยังเต็มไปด้วยเลือด และคิดว่าพวกเขาทําร้ายประธานจี้ด้วย

เขาวิ่งขึ้นไปก็อยากแย่งคน แต่ไม่ต่อสู้ ยังถูกคนของเหลียนหว่านชิงขังไว้หลายวัน...