บทที่ 213

ในวันที่ซูหว่านไปวันที่เจ็ด กู้จิ่งเซินกลับไปที่เมืองเอ

จึงถือกระเป๋าเอกสารเดินทางไปที่อพาร์ตเมนต์ของซานซาน

ซานซานเพิ่งเสร็จสิ้นกองอาหารที่หว่านหว่านชอบกินและวางไว้บนโต๊ะ ก็เห็นกู้จิ่งเซินมาแล้ว

หลังจากเขาเข้ามา มองไปที่อาหารบนโต๊ะและประหลาดใจเล็กน้อยถามซานซานว่า "ทํามากทำมากมายขนาดนี้ล่ะ"

ก้นตาของซานซานมีความรู้สึกเหงาเล็กน้อย "ฉันได้ยินมาว่าในช่วงเจ็ดวัน ญาติจะกลับมา ก่อนที่หว่านหว่านออกเดินทาง ก็ไม่ได้กินโจ๊กที่ฉันซื้อ คาดว่าคงหิวมาหลายวันแล้ว ฉันกลัวว่าเธอจะอยากกินอาหารหลังจากกลับมา จึงเตรียมไว้ให้เธอมากขึ้น..."

กู้จิ่งเซินได้ยินคําพูด ใบหน้าของเขาขาวโพลนและความเจ็บปวดอย่างมาก ทั้งหมดห่อหุ้มเขา ทําให้เขาเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

ใช่ ก่อนที่หว่านหว่านออกเดินทาง ไม่ได้กินอะไรเลย แม้แต่น้ำก็ไม่ได้ดื่ม ก็จากโลกนี้ไปแบบนี้

เมื่อคิดถึงความตายที่น่าสังเวชของหว่านหว่าน กู้จิ่งเซินก็ยืนไม่มั่นคงเล็กน้อย เขาจับเก้าอี้ไว้ จึงอายที่จะมั่นคง

ซานซานเห็นเขาเป็นแบบนี้ จึงรีบเรียกเขานั่งลง แล้วหันไปที่ห้องครัว วางชามและตะเกียบเปล่าคู่หนึ่งไว้ วางไว้ข้าง ๆ "พวกเรากินข้าวกับเธอกันเถอะ"

กู้จิ่งเซินหน้าซีดเซียว พยักหน้าหยิบตะเกียบที่ซานซานส่งมา คีบผักและนําเข้าในปาก แต่ไม่รู้รส

ซานซานก็กินไม่ได้ แต่กลับบังคับตัวเองให้กิน เธอต้องตั้งสติ ถึงจะมีแรงไปแก้แค้นเจียงยวู่ เจ้าชู้คู่นั้นได้

กู้จิ่งเซินกินเข้าไปสองสามคํา วางตะเกียบลง หยิบถุงเอกสารขึ้นมายื่นให้ซานซาน

"พี่ซานซาน ในนี้เป็นอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดของผม ผมโอนชื่อคุณทั้งหมดแล้ว"

"อีกอย่างที่ไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์ ผมก็โอนเข้าบัญชีธนาคารของคุณ จํานวนเงินที่แน่นอนคุณจะดูเองในเวลานั้น"

"งานที่ไนท์คลับนั้น ต่อไปคุณก็อย่าไปทํา ดูแลตัวเองให้ดี อย่าเหนื่อยเกินไปนะ"

ซานซานกิยิ่งได้ยินรู้สึกเหมือนเขากําลังกล่าวคําสั่งเสีย รู้สึกไม่สบายใจมาก "คุณจะทําอะไร"

กู้จิ่งเซินกระตุ้นมุมริมฝีปากและยิ้มอย่างสงบ "คุณไม่ต้องกังวล ผมแค่สัญญาหว่านหว่านว่าและจะดูแลคุณอย่างดี แต่คุณก็รู้ว่าผมต้องจัดการตระกูลกู้และไม่สามารถแบ่งเวลามาเยี่ยมคุณได้ สิ่งเดียวที่ทําได้คือพยายามให้เงินคุณมากที่สุด"