บทที่ 26

หลังจากนอนโรงพยาบาลหนึ่งคืน ซูหว่านก็ไข้ลดลงจนเป็นปกติแล้ว จะมีก็แต่ร่างกายที่ยังอ่อนแออยู่บ้าง แต่ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลต่ออีก

เธอจึงให้ซานซานไปทำเรื่องของคืนค่าห้อง ทั้งสองคนทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จ ก็กลับบ้าน

ทันทีที่กลับมาซานซานก็วุ่นวายอยู่ในครัว ซูหว่านอยากช่วย แต่ซานซานไม่ให้ทำ

"เธอขึ้นห้องไปนอนเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง"

ซานซานโบกมือไล่ให้เธอออกไป

ซูหว่านไข้ลดแล้ว แต่ดูเหมือนอาการหัวใจล้มเหลวกลับแย่ลง

เธอรู้สึกเจ็บหน้าอก เวียนหัว เลือดไม่ไหลเวียน ออกซิเจนต่ำ ร่างกายอ่อนเพลีย แม้แต่จะยืนยังไม่มั่นคง

สภาพนี้ก็คงช่วยอะไรซานซานไม่ได้ จึงได้แต่เชื่อฟัง พยุงร่างของตัวเองกลับไปที่ห้องนอน

เมื่อทิ้งตัวลงบนเตียง ก็ตั้งใจจะว่านอนหลับ แต่จู่ๆโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงก็มีเสียงข้อความเข้า เป็นข่าวบันเทิงที่เธอติดตามอยู่

นับตั้งแต่อยู่กับจี้ซือหาน เธอไม่ค่อยรู้ตารางงานเขานัก แต่บางครั้งก็เห็นเขาออกข่าว ก็เลยติดตามเพจข่าวไว้บ้าง

เธอเปิดขึ้นดู ก็เห็นปาปารัซซี่ถ่ายรูปที่จี้ซือหานอุ้มหนิงหว่านเข้าห้องฉุกเฉิน แล้วเขียนพาดถึงรักถ่านไฟเก่าของทั้งคู่

เธอค่อยๆเลื่อนลงมาทีละนิด คอมเมนต์ด้านล่างมีแต่คนชื่นชมและอิจฉาถึงหน้าตาและฐานะทางบ้านของทั้งคู่ บ้างก็บอกว่าเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

ซูหว่านเห็นแล้วก็คิดแบบนั้นเช่นกัน ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เย็นชา กับหญิงสาวที่สง่างามจิตใจดี พวกเขาเหมาะสมกับจริงๆ

เธอยิ้มขมขื่น แล้วปัดเนื้อข่าวนี้ทิ้ง ตั้งใจจะปิดหน้าจอ แต่กลับเห็นข้อความนึงที่เธอไม่ทันได้อ่าน

เธอเปิดข้อความนั้นออก มันถูกส่งมาโดยเบอร์ที่ไม่รู้จัก ในนั้นเขียนว่า "เธอไปโรงพยาบาลทำไม?"

ซูหว่านชะงัก คนที่ส่งข้อความนี้รู้ได้ยังไงว่าเธอไปโรงพยาบาล?

เธอมองเวลา มันถูกส่งมาเมื่อคืน ซึ่งเป็นเวลาที่เธอนอนอยู่โรงพยาบาลแล้วเพิ่งฟื้นขึ้นมาพอดี...

ซูหว่านอ่านข้อความนั้นซ้ำไปมา อย่างไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อคืนคนที่เธอเจอตอนอยู่ที่โรงพยาบาล ก็มีแค่จี้ซือหาน หรือเขาเป็นคนส่ง?

มือของเธอเริ่มสั่น พิมพ์ข้อความตอบกลับไป "คุณคือ?"

เธอนึกว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ตอบข้อความกลับมาเร็วขนาดนั้น แต่ยังไม่ถึงวินาที อีกฝ่ายก็พิมพ์ตอบกลับมา

"ตอบฉัน"