บทที่ 28

กว่าจะถึงวันที่เก้าเดือนหน้า ยังมีเวลาอีกประมาณสิบวัน

ซูหว่านไปโรงพยาบาลต่างๆในทุกวัน เพื่อสะสมยานอนหลับกลับมา

หลังจากเก็บยาพวกนี้อย่างดีแล้ว ก็เห็นกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ

ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้คืนชุดราตรีกับสร้อยเพชรให้หลินเจ๋อเฉิน จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเรียกเดลิเวอรี่

ถึงแม้เธอต้องต่อสู้กับหลินเจ๋อเฉิน แต่ของพวกนี้ไม่ใช่ของเธอ ดังนั้นต้องส่งมันคืนไป

คนขับเดลิเวอรี่มาถึงด้วยความรวดเร็ว หลังจากนำของส่งออกไป เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

ตอนที่หลินเจ๋อเฉินเห็นชุดราตรีกับสร้อยที่ถูกส่งคืนมา ในแววตาของเขาก็เผยความสนุก

ซูหว่านไม่เหมือนกับคนอื่นจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้คงเอาของพวกนี้ไปขายทิ้งหมดแล้ว แต่เธอกลับส่งมันคืน!

ดูท่าทางว่าครั้งนี้เขาจะเจอเข้ากับตัวตึงของแท้เข้าให้ แต่ไม่เป็นไร รอเธอเอาโปรเจคมาให้เขาเรียบร้อยก่อน เขาค่อยกำราบเธอ!

ซูหว่านนอนพักผ่อนอยู่บ้านครู่ใหญ่ ซานซานก็โทรมา

ชุดแต่งงานรุ่นลิมิเต็ดที่เธอสั่งตัดไว้เสร็จแล้ว เลยอยากจะให้ซูหว่านไปร้านเวดดิ้งเพื่อลองชุดเป็นเพื่อน

ซานซานรีบยันร่างอันเหนื่อยอ่อนให้ลุกขึ้น แล้วไปร้านเวดดิ้งที่ซานซานส่งมา

เจียงยวู่ซึ่งเป็นคู่หมั้นซานซานก็มาด้วย เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ก็รีบทักทาย

ซูหว่านส่งยิ้มตอบกลับตามมารยาท "ซานซานล่ะ?"

เจียงยวู่ยื่นหน้าไปทางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า "กำลังลองชุดแต่งงานอยู่ข้างใน นั่งก่อนเถอะ"

ซูหว่านกับเจียงยวู่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ไม่ได้เกรงใจอะไร เธอจึงนั่งลงบนโซฟา

ความจริงตั้งแต่ที่เธอไข้ขึ้นสูงครั้งก่อน ร่างกายก็อ่อนเพลียง่ายขึ้นเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่เธอยืนไม่ค่อยจะมั่น

อีกทั้งยังเป็นอาการระยะสุดท้ายในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว เมื่อการทำงานของปั๊มหัวใจลดลงอย่างรุนแรง เลือดสะสมในร่างกายและไหลเวียนในปอดในปริมาณมาก แล้วเลือดไปเลี้ยงเนื้อเยื่อสมองไม่เพียงพอ ก็จะทำให้เซลล์สมองขาดเลือดและขาดออกซิเจน

พอเลือดกับออกซิเจนไม่พอ เธอก็จะเหนื่อยและง่วงง่าย

อย่างตอนนี้ทั้งที่เพิ่งนั่งลงบนโซฟาได้ไม่กี่นาที เธอก็รู้สึกมึนๆหัวจนอยากหลับ