บทที่ 35

หลังจากถูกปิดตา ดวงตาของเธอก็มืดสนิท มองไม่เห็นแม้แต่แสงเล็ก ๆ น้อย ๆ

ความกลัวที่มืดมนทําให้เธอราวกับตกลงไปในเหวลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด ดิ้นรนอย่างไรก็หนีไม่พ้น

จนกระทั่งวินาทีนี้ เธอจึงรู้ว่าเธอได้พบกับโรคจิตที่น่ากลัวและยากต่อการจัดการกว่าหลินเจ๋อเฉิน

ด้วยความกลัว เธอจึงเหงื่อเย็นออกมาทั้งตัว แม้แต่ขาทั้งสองข้างก็หยุดอ่อนตัวไม่ได้

ดวงตาของเธอถูกปิด ถูกมัดมือทั้งสองข้าง เธอเสียความคิดริเริ่มโดยสิ้นเชิง!

สิ่งเดียวที่เธอทําได้ตอนนี้คือใจเย็นและพยายามสื่อสารกับเขา

"สุภาพบุรุษท่านนี้"

เธอกัดฟันและถามด้วยเสียงสั่นว่า "คุณจะทําอะไรกันแน่"

ผู้ชายไม่ตอบคําพูดของเธอ กลับกอดเธอขึ้นขวาง

ซูหว่านรู้สึกว่าร่างกายของเธอว่างขึ้นทันที จากนั้นก็หมุนไปรอบ ๆ เธอถูกโยนลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม

เธอคิดว่าผู้ชายพยายามรุกล้ำตัวเอง แต่เขาไม่ได้ทำสิ่งเลวร้ายต่อเธอและนั่งข้าง ๆ เธอ

รู้สึกว่าหน้าเตียงจมลงไปกองหนึ่ง ซูหว่านเดาว่าตัวเองนอนอยู่ตรงกลางเตียง

เธอจําได้ว่าเพิ่งซ่อนมีดสั้นไว้หลังหมอนและเพียงแค่ย้ายไปที่ตําแหน่งหมอนเธอก็จะได้รับมีดสั้นตัดเข็มขัดรัดสายไฟ

เธอใช้แรงขาทั้งสองข้างขยับตัวขึ้นทันที

ขณะที่หัวกําลังจะแตะหมอน จู่ ๆ ผู้ชายก็กดร่างกายของเธอไว้

เธอรู้สึกว่าเขากดลง ตามด้วยเสียงแหบแห้งของเขามาจากหูทันที

"คุณนัดหลินเจ๋อเฉินมาที่โรงแรมและวางยาในไวน์อีก นี่หมายความว่าอะไร?"

ซูหว่านตะลึงไปหน่อย

เขาควรเป็นอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบโดยตรงตอนนี้ไม่ใช่หรือ? ทำไมถามเรื่องแบบนี้ที่ไม่เกี่ยวกับเขา?

หรือว่าหลินเจ๋อเฉินรู้แผนการของเธอและจงใจส่งชายคนนี้มาสอบถามเจตนาของเธอ?

ไม่มีทาง!

ตามนิสัยของหลินเจ๋อเฉิน ถ้ารู้ว่าเธออยากฆ่าเขา คงส่งคนมาหั่นเธอเป็นชิ้น ๆ เพื่อให้สุนัขกิน