บทที่ 41

หลังจากหลินเจ๋อเฉินออกมาจากกลุ่มบริษัทจี้ เขาถือสัญญาด้วยสีหน้าร่าเริง

เขาเอารถจากห้องใต้ดินและวางแผนที่จะตรงไปที่โรงแรมตี้หาวหาซูหว่าน

ใครจะรู้ว่ารถเพิ่งมาถึงครึ่งทาง จู่ ๆ ก็วิ่งรถเอสยูวีหลายสิบคันออกมาล้อมรอบเขา

หลินเจ๋อเฉินรู้สึกไม่ดีทันทีและรีบทิ้งรถและหนีไป

แต่เพิ่งวิ่งออกไปไม่กี่เมตร รถหรูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นชั้นนําคันหนึ่งเหมือนสูญเสียการควบคุมและขับตรงเข้ามาหาเขา

เขากลัวจนหนีไปทุกที่ แต่ยิ่งเขาหนีไปเท่าไหร่ รถก็ยิ่งจะทับเขา ดูเหมือนจะอยากชนเขาตายด้วยวิธีนี้

หลังจากรถบังคับให้เขาถอยเข้ามุม ประตูคนขับหลักจึงค่อย ๆ เปิด

ชายสวมหน้ากากอนามัยสีบรอนซ์ทอง เดินลงมาจากรถ

ไฟรถสองลําที่สั่นไหวมากด้านหน้ารถส่องไปที่ดวงตาของหลินเจ๋อเฉิน

ทําให้เขามองไม่เห็นหน้าตาของผู้ชายอย่างชัดเจน ได้แต่แยกแยะราง ๆ ว่าเป็นวัยรุ่นที่สวมชุดลําลองหลวม ๆ

เหตุผลที่รู้สึกว่าเป็นวัยรุ่น ก็เพราะทรงผม การแต่งตัว เต็มไปด้วยความเป็นวัยรุ่น

หลินเจ๋อเฉินมองไปที่วัยรุ่นคนนั้นและคาดเดาว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นสำรวยของบ้านไหน

ในเมืองเอ ตระกูลหลินเป็นบุคคลสำคัญ สำรวยคนหนึ่งจะกล้าเรียกรถมากมายมาล้อมเขาได้หรือ

นี่กล้าเกินไปแล้ว?

"เจ้าหนู คุณรู้ไหมว่ากูเป็นใคร?"

เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักตัวเองแน่นอน ไม่งั้นจะไม่กล้าปิดกั้นเขา

คนนั้นเอียงศีรษะไปเล็กน้อย การกระทําของเขายั่วยุเหมือนเหลาะแหละ

"รู้"

เสียงของเขาแหบแห้งและจงใจปลอมตัว

หลินเจ๋อเฉินเห็นเขาก็ไม่กล้าแสดงให้คนอื่นเห็นด้วยใบหน้าที่แท้จริง และยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีความสามารถ ก็ไม่กลัวเลย

เขาลุกขึ้นจากพื้น เดินไปหาผู้ชายอย่างหยิ่งผยอง ชี้ไปที่จมูกของเขาและพูดด้วยความโกรธว่า "เจ้าหนู ถ้ารู้ผมเป็นใคร ยังกล้ามาขวางผมอีก รังเกียจชีวิตนานเกินไป ที่จะอยากมีชีวิตอยู่หรือเปล่า？！"

ชายคนนั้นยิ้มเย็นชาและยกมือขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ก้าวไปข้างหน้าทันทีและดึงนิ้วของเขา