บทที่ 47

ชายคนนั้นถอดเสื้อผ้าของเธอ อุ้มเธอขึ้น กดเธอกับผนังแล้วจูบเธอ

การเคลื่อนไหวของเขาครอบงำมาก แต่ซูหว่านก็เหมือนกับไม้ที่ปล่อยให้เขาเล่นกับมัน

ผู้ชายกอดเธอจูบกันสักพัก อาจจะรู้สึกน่าเบื่อนิดหน่อย เอื้อมมือไปหยิกที่เอวเธอ

"เจ็บ..."

จูบของเขาก็ยังบ้าเหมือนเดิม

ทักษะการจูบของเขาดีมาก ทําให้ซูหว่านรู้สึกว่าไม่ได้ถูกบังคับ แต่เพลิดเพลินกับมัน

พอความคิดนี้ออกมา เธอก็อยากตีตัวเองให้ตาย จะเพลิดเพลินได้ยังไง？！

เธอคิดว่าผู้ชายจะจากไปหลังจากกินอิ่มแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะอุ้มเธอไปห้องน้ำ

หลังจากช่วยเธอทําความสะอาดแล้ว เขาก็กอดเธอลงบนเตียง กอดเธอเข้าไปในอ้อมแขน ตบหลังเธอด้วยมือเดียวและกล่อมให้เธอนอน

ซูหว่านอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตกใจจนไม่อยากเชื่อว่า "คุณ..."

เธอพยายามถามเขาว่าทำไม แต่ผู้ชายก็อ่อนโยนและลูบผมของเธอว่า "นอนไปเถอะ"

น้ำเสียงตามใจนี้ ทำไมเหมือนกําลังพูดกับแฟน?

เขากับเธอเป็นความสัมพันธ์ที่ถูกบังคับ จะนอนกอดกันเหมือนคู่รักได้อย่างไร?

ซูหว่านเบิกตากว้างมองเขา อยากเห็นว่าเขาเป็นใคร แต่มองไม่เห็นอะไรเลย

"คุณหน้าตาน่าเกลียดมาก เลยไม่กล้าแสดงโฉมหน้าที่แท้จริงให้คนอื่นเห็นใช่ไหม?"

ถ้าชอบเธอจริง ๆ จีบเธออย่างเปิดเผยได้นะ ทําไมต้องทําลึกลับขนาดนี้

"คุณไม่น่าจะมีหนองขึ้นบนใบหน้าของคุณเยอะใช่ไหม?"