บทที่ 55

"ทำไม?"

หลังจากที่เขาพึมพำเบา ๆ ใบหน้าที่สะอาดและหล่อเหลาของเขาก็กลายเป็นความเกลียดชังที่น่ากลัวทันที

“คุณยังมาถามผมว่าทำไม ผมนอนโคม่าในโรงพยาบาล แต่คุณมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายอื่น!”

"คุณสกปรกขนาดนั้น ยังอยากให้ผมอยู่กับคุณ ฝันไปเถอะ"

ดูสิ เขาไม่มีความจําเสื่อมเลย

น่าเสียดาย เธอถึงรู้ว่าเขาแกล้งทําเป็นความจําเสื่อม เพียงเพื่อทิ้งตัวเอง

และเธอ ยังคิดอย่างโง่เขลาว่าชายตรงหน้านี้ก็ยังเป็นวัยรุ่นที่บอกรักเธอตลอดชีวิต

เธอกลับใจแล้วและเสียใจที่คุกเข่าลงหน้าประตูบ้านของกู้ ละทิ้งความเย่อหยิ่งทั้งหมดและอยากหาวัยรุ่นของเธอ

แต่ ผู้ชายที่เปลี่ยนชื่อเป็นนามสกุลเป็นกู้จิ่งเซิน กลับไม่ให้โอกาสเธอเสียใจแล้ว...

ซูหว่านจําได้ว่าหลังจากเขาถอยหลังหลายสิบก้าวในเวลานั้น ทันใดนั้นก็วิ่งขึ้นมาอย่างแรง

และด้วยพลังของการวิ่ง เขาใช้รองเท้าหนังหนานั้น เตะอย่างแรงอีกครั้ง เตะไปที่หัวใจของเธอ

เขารู้ว่าเธอเป็นโรคหัวใจพิการแต่กําเนิดและทนต่อแรงกระแทกจากภายนอกไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงคํานวณตําแหน่งและโจมตี

เธออาเจียนเป็นเลือดไปหลายครั้ง จึงเข้าใจว่าที่แท้วัยรุ่นของเธอต้องการให้เธอตาย

เธอล้มลงในสระเลือด ตัวเย็นจนตัวสั่น แต่วัยรุ่นคนนั้นกลับมองเธอยิ้มอย่างเย็นชา

"ซูหว่าน ผมไม่รักคุณแล้ว และไม่อยากอยู่กับคุณอีกต่อไป ดังนั้นอย่ามายุ่งกับผมอีก!"

"อีกอย่าง คุณจําผมให้ชัดเจน ตอนนี้ผมเป็นทายาทของตระกูลกู้ ไม่ใช่ซ่งซือเยว่แห่งสถานเลี้ยงเด็กกําพร้าครับ"

"ถ้าคุณกับเฉียวซานซานกล้าเปิดเผยตัวตนในอดีตของผม หรือใช้สิ่งนี้มาข่มขู่ครอบครัวกู่ ผมจะปล่อยให้พวกคุณมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย"

ซูหว่านเคยเห็นความเย็นบางของจี้ซือหาน แต่ความเย็นบางของเขาไม่สามารถเทียบได้กับซ่งซือเยว่

ดังนั้นแม้ว่าจี้ซือหานจะใช้เธอเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น เธอก็จะไม่เกลียดเขา เพราะจี้ซือหานไม่รักก็ไม่รัก ไม่เคยโกหกเธอ

แต่ซ่งซือเยว่ เขาพูดว่า เขารักเธอ รักจนเต็มใจทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอ แต่แลกกับอะไร?

เขาเป็นคนที่ตัดความรักของพวกเขายี่สิบปีด้วยมือของเขาเอง แม้แต่ซานซานซึ่งเป็นพี่ ความผูกพันระหว่างพี่สาวและน้องชายก็ไม่เอาแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาโหดเหี้ยมและหมดหวังขนาดนี้ เธอก็คงไม่เซ็นโดยไม่ลังเลเมื่อจี้ซือหานบังคับให้เธอเซ็นสัญญาคนรัก