บทที่ 64

ซูหว่านเห็นการเปลี่ยนแปลงในดวงตาของกู้จิ่งเซินเมื่อเขามองตัวเอง และรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เธอถามอย่างเย็นชา "งั้น ประธานกู้ยังต้องเลี้ยงข้าวผู้หญิงที่ออกมาขายตัว อย่างฉันอีกเหรอ?"

เมื่อรู้ว่าเธอออกมาขาย ด้วยอารมณ์ที่กู้จิ่งเซินง ก็จะปฏิเสธอย่างไม่ลังเลแน่นอน

ไม่คิดว่ากู้จิ่งเซินกลับยืนยันว่า "แน่นอนครับ"

เขาพูดจบก็เดินตรงไปที่ร้านอาหารของโรงแรม

ซูหว่านมองเงาหลังของเขา อึ้งไปเลย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตามไป

ผู้จัดการร้านอาหารเห็นคือกู้จิ่งเซิน เลยรีบมาต้อนรับด้วยตัวเอง

"ประธานกู้ เชิญทางนี้ครับ"

ผู้จัดการพาพวกเขาไปยังตําแหน่งที่เงียบสงบและสะดวกสบาย ดึงเก้าอี้รับประทานอาหารด้วยบริการอย่างดีและส่งเมนูให้พวกเขาด้วยความเคารพ

กู้จิ่งเซินรับเมนูและถามซูหว่านว่า "อยากกินอะไรนะ"

ซูหว่านพูดอย่างไม่สนใจว่า "ฉันไม่หิว ประธานกู้สั่งข้าวตัวเองเถอะ"

ผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวมีเลือดคั่งในทางเดินอาหารทำให้อยากอาหารลดลงกินอะไรไม่ได้

กู้จิ่งเซินเห็นเธอเย็นชาและไม่ได้พูดอะไรมาก สั่งอาหารเบา ๆ สองสามจานตามอําเภอใจและคืนเมนูให้กับผู้จัดการ

หลังจากผู้จัดการจากไป กู้จิ่งเซินก็หยิบแก้วน้ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาและเทน้ำแก้วหนึ่งให้ซูหว่าน

การกระทําของเขาสง่างามมาก ระหว่างการกระทําของเขา มักจะเต็มไปด้วยการปลูกฝังที่ยอดเยี่ยม

สิ่งนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย ตั้งแต่เด็กจนโต ตนแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ความเงียบ ความเข้าใจในมารยาท ในการเรียนรู้ ก็เป็นอัจฉริยะที่ดีที่สุด

ในเวลานั้นเธอรู้สึกว่าเขาเป็นของขวัญที่ดีที่สุดจากสวรรค์สําหรับตัวเองและมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แต่ตอนนี้ซูหว่านลูบหน้าอกของตัวเอง ที่นั่นยังเจ็บอยู่เลย

กู้จิ่งเซินเห็นดวงตาของเธอเปลี่ยนจากแสงเป็นสีเทาและขมวดคิ้วเล็กน้อย

"คุณซูคิดอะไรอยู่"

"กําลังคิดถึงประโยคหนึ่งที่เห็นบนอินเทอร์เน็ตค่ะ"

กู้จิ่งเซินได้ยินสิ่งนี้ ค่อนข้างสนใจก็ถามว่า "ประโยคอะไรนะ"

ซูหว่านพูดเบา ๆ ว่า "หลังจากตัวเองมีเงินก็ทิ้งแฟนไป"

กู้จิ่งเซินไม่ได้ยินความหมายที่ลึกซึ้งในคําพูด แต่รู้สึกว่าซูหว่านพาดพิงถึงตัวเอง

"คุณซูน่าจะไม่พูดถึงผมใช่ไหม?"