บทที่ 7

กระทั่งจี้ซือหานเดินจากไปไกลแล้ว หลินเจ๋อเฉินถึงได้สังเกตว่านั่นคือคุณชายรองแห่งตระกูลจี้ ก็รีบปล่อยซูหว่านออก แล้ววิ่งตามไปทักทาย

แต่จี้ซือหานกลับขึ้นรถไปหน้าตาเฉย เสียงปิดประตูดัง "ปึ้ง" รถหรูสิบกว่าคันที่จอดอยู่ด้านนอกก็เคลื่อนตัวออกไป

เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า หลินเจ๋อเฉินจึงได้แต่ย้อนกลับไปหาซูหว่าน ก่อนจะพบว่าเธอหายไปจากล็อบบี้แล้ว

หลินเจ๋อเฉินลูบริมฝีปากที่เพิ่งจูบซูหว่านมาหมาดๆ แววตาก็เผยความสนุกตื่นเต้นราวกับนักล่า

"หลินหยาง มาสืบที่อยู่เธอมาที"

หลินหยางที่เดินตามหลังก็รีบตอบรับสั้นๆ "ครับ"

ซูหว่านกลับมาถึงบ้าน โยนกระเป๋าลง แล้วทิ้งร่างไร้วิญญาณนั่งตรงโซฟา

กระทั่งเสียงเรียกเข้าดัง เธอถึงดึงสติกลับมา

หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เมื่อเห็นหมายเลขที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอ ซูหว่านก็ขมวดคิ้ว

ทำไมซูชิงถึงโทรมาหาเธอ?

ซูหว่านลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็สไลด์หน้าจอปลดล็อครหัส "มีอะไรหรอคะ ผู้ช่วยซู?"

เสียงยินดีปรีดาของซูชิงดังมาจากปลายสาย "คุณซู เมื่อกี้ตอนที่ผมทำความสะอาดคอนโด ก็เห็นว่ามีของของคุณตกหล่นอยู่ ไม่ทราบว่าสะดวกเข้ามารับของวันไหนครับ?"

ซูหว่านหลงเข้าใจไปว่าจี้ซือหานอยากมาตามตัวเธอเพื่ออธิบายอะไรซะอีก ที่ไหนได้ก็เธอทำของหล่น จู่ๆหัวใจก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา

"ผู้ช่วยซู รบกวนฝากโยนทิ้งให้ทีนะคะ"

พูดจบ ซูหว่านไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบกลับ ก็กดวางสายไป

จากนั้นเธอก็ลบช่องทางการติดต่อทั้งหมดของซูชิงและจี้ซือหานออกจากติดต่อในระบบจนเกลี้ยง

เมื่อวานเธอยอมรับว่ายังแอบหวังว่าจี้ซือหานจะติดต่อมา ก็เลยตัดใจลบไม่ได้

ตอนนี้เมื่อได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว เธอก็ตัดใจได้จริงๆสักที

เธอปิดเครื่อง จากนั้นก็นอนขดอยู่บนโซฟาจนผล็อยหลับไป

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่เสียงเคาะประตูดังเป็นระลอกก็ทำให้ซูหว่านตกใจตื่น

ช่วงนี้ซานซานทำงานกะค่ำ กว่าจะกลับก็ดึกแล้ว แถมยังเอากุญแจทิ้งไว้ให้เธออีก

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอจึงเข้าใจว่าซานซานกลับมาจากเลิกงาน จึงรีบลุกขึ้นเปิดประตู

แต่ตอนที่เปิดประตูออก คนที่เธอเห็นไม่ใช่ซานซาน แต่เป็นหลินเจ๋อเฉิน!

ทันทีที่มองเห็นใบหน้าคนชั่วในคราบผู้ดีนั้น ซูหว่านก็หน้าซีดเผือด

เธอรีบล็อคประตู แต่หลินเจ๋อเฉินยืนแขนแข็งแรงเข้ามาแล้วดันประตูให้เปิดออก

ซูหว่านเห็นการกระทำนั้นของเขา ก็ตกใจจนถอยหลังหนี

"ประธานหลิน จะทำอะไรของคุณ!"

ถึงขั้นตามมาถึงบ้านนี่มันชักจะมากเกินไปแล้ว!

หลินเจ๋อเฉินเห็นเธอกลัวจนตัวสั่นเหมือนกระต่ายตัวน้อย ก็รู้สึกสนุกขีดสุด

สองมือของเขาจับอยู่ที่บานประตู พร้อมกับส่ายหน้ามองเธอ "กลัวอะไรกัน ฉันไม่จับเธอกินหรอกหน่า"

ดวงตาสีดำขลับของเขาผสมกับสีเทาจางๆเพราะเป็นลูกครึ่ง ตอนที่จ้องมาที่เธอ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเร้าใจราวกับกำลังออกล่าเหยื่อ