บทที่ 82

ก่อนเขาออกไปข้างนอก เขาหันกลับมามองซูหว่านอย่างเย็นชา

"กู้จิ่งเซินยกเลิกการแต่งงาน ไม่ได้หมายความว่าตระกูลกู้ยกเลิกการแต่งงาน ไม่ช้าก็เร็วเขาจะเป็นลูกเขยของตระกูลจี้ คุณอย่าคิดว่าจะบอกสักสองสามคํา ให้เขาต่อสู้กับทั้งครอบครัวเพื่อคุณค่ะ"

เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ หันไปเดินไปที่ห้องน้ำชายฝั่งตรงข้าม

หลังจากยึดติดกับเงาที่โดดเดี่ยวและห่างเหินนั้น ซูหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างลึกซึ้ง

ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับจี้ซือหาน เธอมีความรู้สึกตึงเครียดที่อธิบายไม่ได้

ไม่รู้ว่ากลัวเขาหรือกลัวว่าตัวเองจะควบคุมไม่ได้ที่จะแสดงความจริงใจต่อเขา

โชคดีเมื่อกี้อยากมีความสุขชั่วคราว ฝืนใจบอกว่าไม่เคยคิดอะไรกับเขา

ไม่งั้นความคิดตัวเองจะถูกจี้ซือหานค้นพบ ยังไม่รู้ว่าจะถูกเขาหัวเราะเยาะอย่างไรและเข้าใจผิดอย่างไร

ซูหว่านเก็บอารมณ์วุ่นวายของเขาและเดินไปที่อ่างล้างมือและแกล้งทําเป็นว่าหลังจากล้างมือแล้วเดินออกไป

กู้จิ่งเซินถูกเวินหลานรบกวนตลอดทางระหว่างทางไปหาซูหว่าน ทําให้เขาขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นซูหว่านสะบัดมือที่เปื้อนน้ำในขณะที่เดินออกจากห้องน้ำ เขาก็รีบผลักเวินหลานออกไปและเดินไป

"คุณซู เรากลับไปก่อนเถอะ"

ซูหว่านพยักหน้า สายตาจาง ๆ ถ้าครุ่นคิด มองไปที่เวินหลาน

เวินหลานคิดถึงว่าตัวเองเพิ่งตบเธอด้วยความหุนหันพลันแล่น กลัวว่าเธอจะหากู้จิ่งเซินฟ้องและจุดประกายการเตือนในตาของเธอ

ซูหว่านรู้สึกตลกเล็กน้อย ตบเธอและกลัวว่าเธอจะพูดออกไป เวินหลานคนนี้ก็รังแกคนอื่นมากเกินไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เธออยากตบเวินหลานคืนจริง ๆ แต่นี่เป็นอาณาเขตของตระกูลเวิน

เธอลงมือต่อหน้าคนทั้ง และคนที่ไม่รู้เรื่องก็คิดว่าเธอกําลังข่มเหงคนอื่น

เธอไม่อยากเป็นจุดสนใจ ถูกวิพากษ์วิจารณ์ และไม่อยากถูกตระกูลเวินเกลียดหลังจากลงมือ

คิดแบบนี้ซูหว่านก็อดนี้ไว้ ครุ่นคิดเพื่อรอหาโอกาสครั้งต่อไปแล้วค่อยคืนไป

"ไปเถอะ"

เธอเดินลงมาจากบันได กู้จิ่งเซินถือโอกาสจูงเธอไว้

เดิมทีตั้งใจจะจับเธอลงบันไดแล้วปล่อยไป แต่ระหว่างก้มหน้าลงไปเผลอเห็นรอยตบบนใบหน้า

"เกิดอะไรขึ้น?"

ใบหน้าที่อ่อนโยนของกู้จิ่งเซิน จู่ ๆ ก็จมลง