ตอนที่ 1016 หมดสติ

พอตั้งใจแล้ว เยี่ยซือเจวี๋ยก็อุ้มมู่ซย่าขึ้นมาอย่างอ่อนโยน หลังจากวางมู่ซย่าลงบนเตียงแล้ว เขาก็นอนลงข้างๆ เธอ

ส่วนช้างน้อยของเขาก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ เยี่ยซือเจวี๋ยขยี้ผมมู่ซย่าเป็นการลงโทษ จนผมที่นุ่มนวลของเธอยุ่งเหยิงไปหมด

แบบนี้ยิ่งเหมือนลูกแมวเข้าไปใหญ่

สายตาของเขาอ่อนโยนมาก แล้วก็ยื่นมือไปหยิกแก้มมู่ซย่าเบาๆ

แรงไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็มากพอที่จะทำให้มู่ซย่าตื่นขึ้นมา

“นายจะทำอะไร？！” มู่ซย่าถลึงตาใส่เขา ดวงตาของเธอเหมือนมีน้ำพุใสอยู่ในนั้น

“ซานซาน ดีขึ้นหรือยัง? ไม่นอนได้ไหม?”

“ไม่ได้！” มู่ซย่าทำเสียงฮึดฮัดและหลับตาลง “ฉันง่วง”

“ไม่อยากเห็นของเก่งๆ ฉันเหรอ?”

“ฉัน……” มู่ซย่าพยายามฝืนลืมตาขึ้นมา “คืออะไรเหรอ?”

เยี่ยซือเจวี๋ยชี้ไปที่ช่วงล่างของตัวเอง “ก็อันนี้ไง”

วินาทีต่อมา มู่ซย่าก็ตาโตทันที