ตอนที่ 1047 ผมทนได้

ไม่นานทั้งกลุ่มก็มาถึงห้องนั่งเล่น

เมื่อหญิงผู้ดีสองคนที่ตามมาด้วยและสือซูเจินเห็นแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของเซี่ยไป๋หยู่ต่างก็แสดงสีหน้าแปลกๆพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

สือซูเจินดีขึ้นเล็กน้อย เธอสงบลงอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไป๋หยู่ ไม่เจอกันนานเลยนะจ๊ะ"

ไม่ใช่ว่าเซี่ยไป๋หยู่ไม่เห็นสีหน้าของคนเหล่านั้น แต่ความหวังที่จุดประกายขึ้นมาใหม่จะไม่ดับมอดลงเพียงเพราะความแปลกประหลาดในแววตาของคนอื่นเช่นนี้

เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้สือซูเจินและสายตาของเขาก็มองไปที่แขนหุ่นยนต์จำลองที่วางอยู่บนโต๊ะชา

"ที่คุณบอกว่าจะมอบมือให้ผมก็คือสิ่งนี้หรือ?"

มันดูไม่ต่างจากแขนเทียมที่เขาเคยซื้อมาก่อนเลย

หากเป็นเพียงแค่แขนเทียมเขาก็จะยังคงเป็นคนพิการ

มู่ซย่าอ่านความคิดของเซี่ยไป๋หยู่ออก เธอจึงรีบอธิบายว่า…