ตอนที่ 179 คนที่เขาชอบ

“เธอเป็น….…” เยี่ยซือเจวี๋ยพูด ในใจของเขาก็หายใจไม่ออก แล้วเขาก็พูดว่า: “เธอคือเพื่อนของฉัน เพื่อนที่อยู่เคียงข้าง ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน…”

มู่ซย่าถามอย่างขบขันว่า “ความสัมพันธ์เหล่านี้ ไม่สำคัญหรอกว่านายกำลังคบกับผู้หญิงคนอื่นอยู่หรือเปล่า”

เยี่ยซือเจวี๋ยเกาคอพูดว่า "พวกเราสองสามคนเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่เมื่อไหร่ที่เรามีแฟนก็ต้องถามความคิดเห็นของคนอื่น ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ ฉันแค่บอกเธอเฉยๆ เธอเป็นเพื่อนของฉัน ฉันไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด”

มู่ซย่าไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เธอรู้สึกว่ามีร่องรอยของความสุขอยู่ในใจซึ่งเธอไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ยังมีสัมผัสของความผิดหวังที่เธอไม่สามารถบอกได้

สุดท้าย เธอก็แค่ทำหน้ามึนๆ "อ้อ" แล้วถามว่า "แล้วมีอะไรอีกไหม เมื่อกี้นายบอกว่ามีเรื่องจะถามฉัน มีเรื่องอะไร?"

จากนั้นเยี่ยซือเจวี๋ยจำสิ่งที่สำคัญที่สุดและพูดว่า "ก่อนหน้าฉันเคยเสนอ ให้เธอแกล้งเป็นแฟนฉัน เธอคิดอย่างไงเกี่ยวกับเรื่องนี้?"

มู่ซย่าตกใจ เธอลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้ว เพิ่งนึกขึ้นได้ตอนที่เยี่ยซือเจวี๋ยพูดขึ้นมา

“ฉันรู้สึกว่า...ไม่ค่อยดีนะ” เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าฉันแกล้งเป็นแฟนนายแล้ว กั้นเสน่ห์นายจะทำยังไง ได้ยินพวกเขาว่า แม่นายดูเหมือนรีบเร่งหายแฟนให้นายนะ”

“ก็เพราะว่าท่านรีบ ฉันเลยรีบ” เยี่ยซือเจวี๋ยกางมือแล้วพูดว่า “เธอก็เห็นแล้ว ผู้หญิงเมื่อสักครู่นี้ จริงๆคือคนที่แม่ฉันจับคู่ให้ ฉันไม่อยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์เลือก ดังนั้นต้องการคนที่ช่วยฉันกั้น”

มู่ซย่า "อ้อ" และกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นคนที่จับคู่ให้ งั้นนายก็ควรจะลองเรียนรู้นะ ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนั้นอ่อนโยน และเธอดูดี..."

“ฉันไม่ชอบประเภทนั้น”

“แล้วนายชอบแบบไหนล่ะ”

“ฉันชอบ...” เยี่ยซือเจวี๋ยมองเธออย่างลึกล้ำ อ้าปากพูด แล้วพูดหลังจากนั้นไม่กี่วินาที “ก็ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วกัน! เธอถือว่าช่วยฉันหน่อยเถอะ”

“งั้นฉันจะช่วยนาย แล้วฉันได้ประโยชน์อะไร”

"ประโยชน์ก็คือเธอสามารถครอบงำภายใต้ชื่อนายหญิงตระกูลเยี่ย"

มู่ซย่ายิ้ม “งั้นฉันลองพิจารณาดู”

“จริงเหรอ?” ดวงตาของเยี่ยซือเจวี๋ยเป็นประกายขึ้นมา

มู่ซย่าไอแห้งๆ แล้วพูดว่า “งั้นค่อยดูละกัน ซือถูไห่บอกให้ฉันว่าถ่ายให้เสร็จแล้วให้รีบกลับหน่อย น่าจะมีเรื่องหาฉัน งั้นฉันกลับก่อนนะ”

ไม่ได้คำตอบจากเยี่ยซือเจวี๋ย หัวใจของเขายังคงห้อยอยู่

แต่เขาไม่สามารถบังคับมู่ซย่าให้ตอบกลับ ทำได้เพียงพยักหน้า “งั้นฉันไปส่งเธอ”