ตอนที่ 181 แม่ลูกที่บาดหมาง

นี่เป็นรูปถ่ายติดบัตร หญิงสาวในรูปหน้าตรงรับกับทรงผมทรงดังโงะ แม้จะเป็นรูปถ่ายติดบัตร แต่ดวงตาและฟันยังคงสดใส รอยยิ้มของเธอเหมือนกับดอกหลีฮวา สีสันไม่ฉูดฉาด พริ้วไหวไปตามสายลมสู่รูปภาพ สวยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แม้แต่รูปภาพยังสวยขนาดนี้ จินตนาการได้เลยว่าตัวจริงจะสวยขนาดไหน

สือซูเจินตะลึงกับความงามของหญิงสาวในรูปภาพตั้งแต่แรกเห็น เธอคิดทันทีว่าหญิงสาวที่อยู่ในรูปดูคล้ายคลึงกับเพื่อนของเธอที่เสียชีวิตไปแล้วอย่างมาก

ระดับความคล้ายคลึงสูงถึงหกเจ็ดคะแนน

ความคล้ายคลึงนี้ ทำให้สือซูเจินนึกถึงความทรงจำที่เลวร้ายขึ้นมา แล้วจู่ๆ ขนแขนของเธอตั้งขึ้นในทันที

นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

ต้องใช่แน่ๆ!

สือซูเจินนำรูปให้กู้หว่านหว่านดูด้วยความขุ่นเคืองแล้วถาม “ใช่คนที่หนูเจอวันนี้ไหม?”

กู้หว่านหว่านมองแวบเดียวก็จำมู่ซย่าได้ ความสวยแบบนี้ ใครเห็นก็ลืมไม่ลงทั้งนั้น

เธอผงกหัวและกล่าวว่า “ใช่เธอค่ะ”

สือซูเจินรู้สึกโล่งใจ

สือซูเจินรู้ว่าเป็นความบังเอิญ เพราะเธอไม่มีทางเป็นลูกสาวของคนคนนั้น

เธอขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามพ่อบ้าน “เธอสนิทสนมกับอาเยี่ยได้ยังไง?”

เป็นแค่พนักงานบริการ จะมีโอกาสใกล้ชิดลูกชายของเธอได้อย่างไรกัน?

พ่อบ้านกล่าวตามสิ่งที่ตัวเองตรวจสอบได้ “หญิงสาวคนนี้อยู่ที่งานเลี้ยงของโรงแรมเมื่อสองวันก่อน กลุ่มหุ้นส่วนทางธุรกิจพวกนั้น...มอบให้คุณชายเยี่ยเป็น...เป็นของขวัญ”

พ่อบ้านละอายที่จะพูดคำว่า ‘ของขวัญ’ ออกมาอย่างมาก

ทันใดนั้นสีหน้าของสือซูเจินก็กลายเป็นสีเขียวทันที