ตอนที่ 196 พวกหล่อนรังแกเธอ?

มู่ซย่าตอบกลับด้วยสายตาที่เยือกเย็น “ครั้งก่อนที่เจอคุณหนูหลัวฉิงฉันไม่มีความประทับใจอะไรเลย ครั้งนี้คุณใส่สร้อยคอเพชรใหญ่เท่าไข่นกพิราบมา...ก็ดูแตกต่างไปจริงๆ ครั้งหน้าฉันจำคุณได้แน่นอนค่ะ คุณหนูไข่นกพิราบ”

สีหน้าของหลัวฉิงหมองลงทันที

“หุบปาก! เธอกำลังพูดกับใคร? ฉันคือเป็นคนของตระกูลหลัวนะ!”

เพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ หลัวฉิงก็โกรธแทนหลัวชิง

“ที่แท้ก็เป็นสาวป่าเถื่อนที่มาจากชนบท ไม่มีการศึกษาเลยสักนิด!”

“ใช่! อีกเดี๋ยวก็ถึงการแข่งกันหมากรุกสากลแบบเวียนแล้ว ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกไป เธอก็รีบไสหัวกลับก่อนซะ!”

เมื่อหลัวฉิงฟังเหล่าเพื่อนสาวช่วยกันพูดดูหมิ่นใส่มู่ซย่า จิตใจของเธอก็สดใสขึ้นอีกครั้ง

เธอกำลังรอให้มู่ซย่าโดนไล่ออกไป!

เป็นคู่หูสาวของเยี่ยซือเจวี๋ยแล้วจะทำไม?

นี่เป็นประเพณีที่มีมาหลายปีของงานเลี้ยงชนชั้นสูง ถึงแม้ว่าจะเป็นคู่หูสาวของเยี่ยซือเจวี๋ย แต่ถ้าเดินหมากไม่ดี ยังไงก็ถูกไล่ออกไป

ถึงตอนนั้นเธอจะหัวเราะและมองความอัปยศของมู่ซย่า จนไม่มีหน้าอยู่ที่จิงตู!

เมื่อหลัวฉิงคิดมาถึงตรงนี้ ก็มีเสียงพูดที่หวังดีปรากฏขึ้น “ทุกคนหยุดพูดเถอะ เธอก็ไม่ได้อยากไปใช้ชีวิตที่ชนบทยาวนานขนาดนั้น อีกเดี๋ยวถ้าพวกคุณจับสลากได้เล่นกับเธอ ก็อย่าลืมให้อ่อนข้อให้เธอเยอะๆ หน่อย อย่าปล่อยให้เธอแพ้จนน่าสมเพชจนเกินไปล่ะ”

เหล่าสาวๆ ยิ้มและพูดว่า “ พวกเราก็อยากอ่อนข้อให้เธอ แต่ถ้าถึงเธอไม่รู้จักชื่อหมากเลยสักตัวและไม่รู้ว่าจะเอาไปไว้ที่ไหน ถึงพวกเราจะอยากอ่อนข้อให้ แต่ก็ไม่มีประโยนชน์อยู่ดี!”

มู่ซย่าแค่รู้สึกว่ามันน่าขำ

เกรงว่าเอาคนพวกนี้มารวมกันก็ยังเล่นหมากรุกชนะเธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เธอเอื้อมมือไปรวบปอยผมทั้งสองข้างตรงจอน และกล่าวอย่างเย็นชา “ดูเหมือนพวกคุณจะเล่นหมากรุกเป็นกันทุกคน ถ้าอย่างนั้น...อีกสักครู่พวกเราเจอกันที่กระดาษหมากนะคะ”

เมื่อสิ้นเสียงพูด เยี่ยซือเจวี๋ยก็กลับมา

เมื่อเขาเห็นมู่ซย่าถูกรายล้อมไปด้วยคนกลุ่มหนึ่ง เขาจึงรีบเดินเข้าไปทันที

ร่างของเขาเข้าไปปกป้องที่ด้านหน้าของมู่ซย่าโดยไม่รู้ตัว และกวาดตามองคนกลุ่มนั้นด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ

หญิงสาวเหล่านั้นรู้สึกหนาวขึ้นมาจากกระดูสันหลัง ทุกคนเงียบเหมือนกับมะเขือม่วงที่ถูกแช่แข็งไว้ หลัวฉิงอาศัยความเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหลัวอี้ของตัวเองกล่าวทักทายเยี่ยซือเจวี๋ยอย่างกล้าหาญ “พี่เยี่ย...”