ตอนที่ 264 เราแต่งงานกันเถอะ

ความกังวลใจในช่วงเช้าของเธอถูกทำลายลงเพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของเยี่ยซือเจวี๋ย

คนที่เข้าใจเธอ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมากมายก็ได้

มู่ซย่าปราดตามองเยี่ยซือเจวี๋ยแว๊บหนึ่งอย่างลึกซึ้ง พร้อมกับยับยั้งความรู้สึกประหลาดในจิตใจ และพยักหน้าพูดขึ้น “ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าจริงๆ ไอ้หมอนั่นที่แฮกคอฉันต่างหากที่มันเป็นคนฆ่า มันบอกว่าจะช่วยฉัน แต่ฉันคิดว่านี่เป็นการตักเตือน มันรู้การกระทำทุกฝีก้าวในช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่เมืองจิงตูหมดแล้ว รู้ว่าซือถูชิงซานตายแล้ว มู่ซินเย่ว์จะต้องโยนความผิดมาให้ฉัน......”

มู่ซย่ามองออกไปไกล มองไปนอกหน้าต่างที่ไม่รู้ว่าฝนตกปรอยๆตั้งแต่เมื่อไหร่ พร้อมกับหรี่ตาลงและพูดขึ้น “เวลานี้ ทางบ้านน่าจะส่งรถไปรับมู่ซินเย่ว์แล้ว”

รอให้มู่ซินเย่ว์กลับมา ไม่รู้ว่าจะอาละวาดขนาดไหน

เธอนึกถึงสาเหตุมากมายที่อาจทำให้มู่ซินเย่ว์กลับมา แต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเหตุผลนี้

แต่เกรงว่าตัวมู่ซินเย่ว์เองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าที่กลับมาคฤหาสน์ซือถูจะต้องมาเข้าร่วมงานศพของลูกสาวตัวเอง

พอพูดขึ้นจะหาว่าเป็นการเหน็บแนมไปอีก……

มู่ซินเย่ว์อยากกลับมาแน่นอน แต่การกลับมาเข้าร่วมงานศพนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

เมื่อเธอนึกถึงสภาพที่มู่ซินเย่ว์กลับมาอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง เธอก็เสียวสันหลังวูบวาบขึ้นมาทันที

และทันใดนั้นเอง เยี่ยซือเจวี๋ยผู้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามจู่ๆก็ปริปากพูดขึ้น “เราแต่งงานกันเถอะ”

“อะไรนะ?” มู่ซย่ากระพือตาขึ้นอย่างตะลึง ดันไปประจบกับนัยน์ตาดำขลับที่ลึกซึ้งของเยี่ยซือเจวี๋ยพอดี ทั้งคู่จ้องตากัน ประหนึ่งว่ามู่ซย่าได้กลิ่นหอมหวลของกุหลาบทิวดอร์ยังไงยังนั้นเลย

ทว่าเธอรีบดึงสติตัวเองกลับ เผลอยิ้มพร้อมกับพูดขึ้น “จนป่านนี้ยังคิดจะล้อเล่นกับฉันอีก?”

ทว่าสีหน้าของเยี่ยซือเจวี๋ยกลับจริงจังผิดปกติ

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันพูดจริง”

มู่ซย่าเริ่มยิ้มไม่ออก หุบยิ้มและถามขึ้นว่า “ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง?”