ตอนที่ 272 เป็นแม่ประสาอะไร

เมื่อคนรับใช้สบสายตากับการจ้องมองของมู่ซินเย่ว์ แผ่นหลังของเขาขนลุกซู่ จากนั้นรีบเอ่ย “ขอโทษด้วย คุณนาย เป็นผมที่สายตาไม่ค่อยดีนัก คุณรีบเข้าไปด้านในเถอะครับ”

เมื่อเอ่ยจบ คนรับใช้รีบเร่งฝีเท้าไปทำงานอย่างรวดเร็ว

ซือถูไห่ได้เผยแพร่ข่าวการเสียชีวิตของซือถูชิงซาน ตอนนี้สวนหลังบ้านเป็นสถานที่วางโลงศพ มีแขกเดินทางมาแสดงความเสียใจไม่น้อย คนรับใช้เหล่านี้ของพวกเขาแทบจะรับมือไม่ไหว เขาไม่มีเวลาเหลือเฟือที่จะมาพูดคุยกับมู่ซินเย่ว์

มู่ซินเย่ว์จ้องมองแผ่นหลังของคนรับใช้คนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากจำรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายได้ จากนั้นจึงเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์

ธงสีขาวภายในคฤหาสน์ เพิ่มความเงียบเหงาและความโดดเดี่ยวให้กับคฤหาสน์ทั้งหลัง

ภายในใจของมู่ซินเย่ว์แอบถอนหายใจ อย่างไรเสียก็เป็นสามีภรรยากันมาตั้งหลายปี ในช่วงปีแรกเธอเคยชอบซือถูไห่ด้วยใจจริง จู่ๆเขาก็จากไป นอกจากเธอจะรู้สึกดีใจ ภายในหัวใจของเธอก็ยังรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ชีวิตมนุษย์ช่างเปราะบาง ดังนั้นเธอจะต้องมีชีวิตที่ดีเพื่อตัวเธอเอง!

เพียงแต่ ทำไมเธอถึงไม่เห็นโลงศพล่ะ? หรือว่าศพยังอยู่ที่โรงพยาบาล ยังไม่ได้นำกลับมาที่บ้าน?

มู่ซินเย่ว์สงสัยจากนั้นเธอคว้าแขนของคนรับใช้ที่กำลังเดินไปเดินมาและเอ่ยถาม “แล้วร่างล่ะ? วางไว้ที่ไหน?”

คนรับใช้คนนี้คือหลิ่วเยี่ย

เมื่อเธอเห็นมู่ซินเย่ว์ ในตอนแรกเธอรู้สึกสำนึกผิดชั่วขณะ จากนั้นสงบลงอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและตอบอย่างสุภาพตามปกติ “จัดวางไว้ที่สวนด้านหลังบ้านค่ะ”

มู่ซินเย่ว์เมื่อได้ฟังคำตอบของหลิวเยี่ย ภายในใจเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้น

ตามประเพณีของที่นี่ เมื่อผู้อาวุโสในครอบครัวเสียชีวิต จะต้องจัดงานภายในห้องโถงใหญ่ มีเพียงแค่เหล่าทายาทเท่านั้นถึงจะจัดงานด้านนอกได้

ภายในตระกูลนี้ซือถูไห่นั้นมีอำนาจมากที่สุด ตามประเพณีและธรรมเนียมแล้วจะต้องจัดงานที่ห้องโถงใหญ่ เหตุใดถึงได้ไปจัดวางโลงศพที่สวนหลังบ้าน?

ทว่ามู่ซินเย่ว์ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะเธอไม่อยู่บ้าน คนรับใช้ มู่ซย่าและซานซาน ไหนเล่าจะมีใครเข้าใจธรรมเนียมประเพณี? เด็กรุ่นใหม่คงคิดว่าการวางศพไว้ภายในบ้านจะต้องเป็นเรื่องอัปมงคล ดังนั้นจึงนำไปวางไว้ที่สวนหลังบ้านอย่างแน่นอน