ตอนที่ 371 เธอจงใจ!

ผู้อำนวยการเคยบอกเธอตอนที่พูดแนะนำห้องปรับพื้นฐานนี้ ว่าวัสดุก่อนสร้างของห้องเรียนนี้โอวหยางโม่เป็นคนออกเงินเองทั้งหมด แม้แต่ประตูห้องก็ยังสั่งทำพิเศษ เป็นประตูแบบกันเสียงกันกระสุน และจะปิดอัตโนมัติหลังถูกเปิด

ว่ากันว่าแบบนี้จะช่วยในเรื่องสมาธิของนักเรียนที่เรียนในห้อง

แต่ทว่าตอนนี้ ประตูบานนี้ถูกเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

ประตูเสียเหรอ? ไม่น่าใช่ ประตูที่เพิ่งทำมาไม่เสียง่ายๆ หรอก

ประตูบานนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ!

กู้หว่านหว่านที่อยู่ข้างหลังยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเธอเกียจมู่ซย่าเข้าไส้

มู่ซย่าหันกลับไปพูดกับกู้หว่านหว่าน “ขอโทษนะ เมื่อกี้เหม่อไปน่ะ เธอเข้าก่อนเลย”

กู้หว่านหว่านส่งเสียงหึจากปลายจมูก เพียงแค่รู้สึกว่าในที่สุดมู่ซย่าก็รู้กำพืดของตนสักที จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปยังประตู

เมื่อเธอยื่นมือออกไปเปิดประตู ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านบนประตู

กู้หว่านหว่านจึงแหงนหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ ด้านบนมีกะละมังที่มีน้ำอยู่ใบหนึ่ง!

กู้หว่านหว่านเบิกโตกว้าง ยังไม่ทันได้ขยับตัว น้ำเย็นที่อยู่ในกะละมังก็สาดลงมาเต็มหน้าเธอ

“อ๊าก!” กู้หว่านหว่านกรีดร้องขึ้นมาทันที ทว่าสายน้ำก็ไหลตามเส้นผมลงมาที่ปากของเธอ

กู้หว่านหว่านจึงรีบบ้วนน้ำทิ้ง จากนั้นก็ใช้มือลูบหน้า เมื่อเอามือออกก็เห็นว่าบริเวณฝ่ามือเปื้อนไปด้วยมาสคาร่าและลิปสติก

เธอตั้งใจแต่งหน้าเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็มตั้งแต่กินมื้อเที่ยงเสร็จ เพื่อจะให้เพื่อนๆ คนใหม่ได้เห็นภาพลักษณ์ดีๆ แต่ตอนนี้กลับพังไปหมดแล้ว

เธอรู้ดีว่าตอนนี้สภาพของตนดูไม่ได้เลย

ทว่าก็มีเรื่องที่น่าอายยิ่งกว่าเกิดขึ้นตามมา กะละมังที่อยู่บนประตูตกลงมากระแทกศีรษะของเธอเต็มเป้า

“ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะดังมาจากข้างในห้อง

เวลานี้กู้หว่านหว่านเพียงแค่อยากมุดดินหนี เธอถูกเสียงหัวเราะนั้นเยาะเย้ยจนอับอายขายหน้า จึงโยนกะละมังทิ้งแล้วปิดหน้าวิ่งออกไปทันที