ตอนที่ 412 ทนเห็นหญิงสาวร้องไห้ไม่ได้

หญิงสาวเปิดประตูออกแล้วพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นมู่ซย่ายืนอยู่ตรงหน้าประตูเลย หล่อนมีความผิดปกติในการสื่อสารระดับกลางและเมื่อเห็นมู่ซย่าแวบแรก หล่อนก็เขินแล้วแก้มแดงขึ้นมาทันที

“ฉัน เธอ…..”

หญิงสาวพูดติดๆขัดๆ มู่ซย่าดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ชอบเก็บตัว จึงเอ่ยปากก่อนว่า “ฉันกำลังรอเธออยู่น่ะ เมื่อกี้เธอร้องไห้ทำไมเหรอ? เป็นเพราะเรื่องที่ต้องขึ้นไปแสดงบนเวทีหรือเปล่า?”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า และจังหวะที่กำลังพยักหน้า น้ำตาก็ไหลออกมาทันที

หล่อนรีบเช็ดน้ำตาแล้วกล่าวคำขอโทษอย่างทำตัวไม่ถูก “ขอโทษนะ….”

“มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษอะไรเลยนี่นา?” มู่ซย่าพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เธอมีความสามารถพิเศษอะไรไหม? ถ้าหากไม่กล้าร้องเพลงเต้นรำ เธอโชว์การเล่นเครื่องดนตรีก็ได้นะ”

หญิงสาวส่ายหัว “ฉันเล่นดนตรีไม่เป็น…… เป็นแค่ศิลปะการเขียนพู่กันจีนและการวาดภาพ”

“การเขียนพู่กันจีนกับวาดภาพ….” มู่ซย่าพึมพำ จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายทันทีแล้วถามว่า “งั้นเธอสามารถขึ้นไปวาดภาพบนเวทีก็ได้นิ!”

หญิงสาวส่ายหัวด้วยความหวาดกลัว “ฉันไม่กล้า…พอเห็นคนเยอะๆ ฉันก็จะตื่นเต้น แล้วในหัวจะนึกอะไรไม่ออกเลย”

“งั้นเอางี้นะ” มู่ซย่ายักไหล่แล้วกล่าวว่า “งั้นฉันจะขึ้นไปแสดงบนเวทีแทนเธอเอง”

หญิงสาวหยุดชะงัก หันไปมองเธอด้วยความไม่อยากเชื่อ “จริงเหรอ?”

มู่ซย่าพยักหน้า “จริงสิ ไม่ได้หลอกเธอหรอก แต่ว่า อันที่จริงเธอสามารถขึ้นไปแสดงบนเวทีพร้อมกับฉันได้นะ”

“ขึ้นไปแสดงพร้อมกันงั้นเหรอ?” หญิงสาวส่ายหัวทันที “ช่างเถอะ หากฉันขึ้นไปแสดงพร้อมกับเธอ มีแต่จะถ่วงเวลาเธอ”

“เธอฟังฉันพูดนะ…..” มู่ซย่าเล่าความคิดเห็นของตัวเองให้หญิงสาวฟังหนึ่งรอบ

หญิงสาวลังเลสักพักแล้วพยักหน้า “ได้!”

หล่อนพูดเสร็จ ก็พูดขึ้นมาอีกว่า “เธอช่วยฉันขนาดนี้ งั้นหลังจากนี้เรื่องการเก็บกวาดทำความสะอาดห้องนอน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันคนเดียวเถอะนะ? ฉันชอบการเก็บกวาดและทำความสะอาดมาก”