ตอนที่ 418 ลูกพี่ รีบหนีไปสิ

มันคือความหวาดกลัวขั้นสุดขีด จังหวะที่ชายคนนั้นคิดว่าตัวเองจะต้องตายแน่ จู่ๆก็มีมือเรียวเล็กข้างหนึ่งคว้าด้ามมีดไว้ และปลายมีดก็หยุดห่างจากชายคนนั้นครึ่งมิลลิเมตร

มู่ซย่างอข้อศอก แล้วเอามีดยาวจ่อคอชายคนนั้นไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเย็นชาว่า “เมื่อกี้แกบอกว่าวันนี้เป็นวันตายของใครนะ?”

ชายคนนั้นสั่นไปทั้งตัว ริมฝีปากดูซีดแล้วกล่าวว่า “เป็นวันตายของผม…..ออ ไม่…….พี่ ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ ได้โปรดออมมือด้วยเถิด”

จวินหรงเซวียนที่เพิ่งลืมตาขึ้นมา ในหัวมีแต่ประโยคคำถามเต็มไปหมด “? ? ? ” มีใครพอจะบอกเขาได้บ้างว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น? ? ?

“ดี” มู่ซย่าใช้หลังมีดตบไหล่ที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้าของชายคนนั้น แล้วถามว่า “ใครส่งแกให้มาจัดการพวกฉัน?”

พอชายคนนั้นดึงสติกลับมาได้เล็กน้อย กลืนน้ำลายแล้วกล่าวว่า “ผม ผมไม่รู้…….ผมแค่รับเงินมาแล้วทำตามที่เขาบอก”

“ห๊ะ?” มู่ซย่าขมวดคิ้ว “ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย บอกมาว่าใครส่งแกให้มาจัดการพวกฉัน?”

สายตาของมู่ซย่าทำให้ชายคนนั้นกลัวและแข็งทื่ออีกครั้ง ฉากเมื่อกี้ดูเหมือนไม่ได้มีอะไรพิเศษ เพราะเขาเป็นคนที่ใช้ทักษะการต่อสู้ในการหาเงินมาตลอด แต่การควบคุมระดับความหนักเบาของแรงและความเร็วของสาวน้อยคนนี้ เขารู้เลยว่านี่คือผู้มีฝีมือระดับสูง ไม่ใช่คนที่เขาสามารถเอาชนะได้อย่างแน่นอน อีกอย่าง อีกฝ่ายดูเหมือนจะเชี่ยวชาญด้านการแพทย์อีกด้วย เวลาตีลูกน้องเขาจะตีที่เดิมอยู่ตลอด นั่นคงต้องเป็นจุดฝังเข็มอะไรสักอย่างแน่ๆ

ชายคนนั้นหลับตาลง กัดฟันแล้วพูดว่า “บอก! ผมจะบอก!”

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังพูด ก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้กับมู่ซย่าด้วยความกลัว “ผมไม่รู้ชื่อของลูกค้า หล่อนใช้เบอร์นี้และบัญชีผู้ใช้นี้ติดต่อพวกเรา”

มู่ซย่ารับกระดาษแผ่นนั้นมา มันเหมือนเป็นการ์ดภารกิจอะไรสักอย่าง

ชายคนนั้นพูดต่ออีกว่า “พวกเราเป็นองค์กรป่าเถื่อน รับทำเฉพาะงานที่ทุบตีคน และบางครั้ง อาจจะมีการฆ่าคนบ้าง”