ตอนที่ 507 แมวน้อยของเขา

ชายคนนั้นนั่งตัวตรงในทันที มือของเขาที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นเห็นสีหน้าการแสดงออกเช่นนี้ของฝ่ายชาย ทั้งสองรีบโน้มตัวเข้าไปดู

เห็นใบหน้าอันน่าทึ่งที่มีขนาดเท่าฝ่ามือใหญ่ของหญิงสาวบนหน้าจอโทรศัพท์ ด้วยรูปลักษณ์เด่นชัดที่ส่งผลกระทบต่อสายตา เมื่อผู้คนได้มองเพียงแวบแรกก็ยากที่จะลืมเลือน

หญิงสาวทั้งสองคนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ผู้หญิงคนนี้สวยมาก! อารอน คุณรู้จักหล่อนงั้นเหรอ?”

ผู้ชายที่ชื่ออารานไม่ได้ตอบคำถามของพวกหล่อน ริมฝีปากของเขาเพียงแค่ยกยิ้ม

ช่วงนี้เขายุ่งมาก ยุ่งจนลืมไปว่าที่ฮวากั๋วเขานั้นได้พบกับแมวน้อยตัวหนึ่งที่เขาชื่นชอบมาก

คาดไม่ถึงเลยว่าแมวน้อยของเขานั้นไม่เพียงแต่จะสามารถปลดชนวนระเบิดได้ แต่ยังสามารถเล่นเปียโนได้เก่งอีกด้วย

ไม่เลว สมแล้วที่เป็นแมวของเขา

ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้หรูหราคล้ายบัลลังก์ เขาเพิกเฉยต่อหญิงสาวทั้งสองคน จากนั้นเดินออกไปด้านนอกพร้อมกับพูดคุยโทรศัพท์----

“ผู้หญิงที่ฉันให้พวกนายไปตรวจสอบเมื่อครั้งก่อน ทำไมยังไม่ส่งข้อมูลมาให้ฉันอีก?”

ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ภายในสายโทรศัพท์ตอบด้วยความเคารพ “คุณชาย ก่อนหน้านี้ผมได้ส่งไปในอีเมลของคุณแล้ว เดี๋ยวผมจะส่งให้อีกฉบับครับ”

เมื่อวางสายโทรศัพท์ ในไม่ช้าอารอนก็ได้รับอีเมลฉบับใหม่

ภายในอีเมลนั้นระบุประวัติส่วนตัวของหญิงสาวรวมถึงที่อยู่ในปัจจุบัน

“มหาวิทยาลัยจิงตู...” ริมฝีปากของอารอนยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง

คาดไม่ถึงเลยว่าประสบการณ์ชีวิตของแมวน้อยของเขานั้นจะระหกระเหินมากขนาดนี้ ตั้งแต่ยังเด็กถูกลักพาตัวและถูกขายให้กับหมู่บ้านบนเนินเขา ตอนนี้ออกจากหมู่บ้านบนเนินเขาและได้ไปอยู่จิงตูแห่งฮวากั๋ว...เฮ้อ สาวงามที่มีชีวิตอย่างทุกข์ระทม เขามาช่วยเหลือเธอแล้ว!

อารอนเดินออกจากบ้านที่ดูเหมือนปราสาท ขณะที่เขากำลังจะขับรถ บอดี้การ์ดสองคนปรากฏตัวขึ้นและสกัดกั้นเขา

“ขออภัยด้วยครับคุณชาย นายท่านกล่าวไว้ว่าช่วงนี้คุณชายไม่สามารถออกไปไหนได้ครับ”

อารอนขมวดคิ้วแน่น “ทำไม?”

บอดี้การ์ดต่างมองหน้ากัน คนหนึ่งเอ่ยปาก “การกระทำของคุณในครั้งก่อนทำให้ท่านดยุคไม่พอใจเป็นอย่างมาก นายท่านกังวลว่าคุณจะก่อความวุ่นวายกับการร่วมมือครั้งใหม่กับท่านดยุค เช่นนั้นจึงให้คุณพักผ่อนอยู่ภายในบ้านสักสองสามวันและรอให้การร่วมมือสิ้นสุดลง”

อารอนขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเก่า

“ฉันไม่ได้จะไปก่อเรื่องให้กับท่านดยุค ฉันจะไปช่วยเขาตามหานักเปียโนในอนาคต ไม่ใช่ว่าเขาชอบเล่นเปียโนมากหรอกเหรอ? ฉันจะไปพาหล่อนมาพบเขา!”