ตอนที่ 565 อวตารแห่งความโกรธ ซามูเอล

ในห้องไอซียู

เซรุ่มถูกสกัดอย่างรวดเร็ว มู่ซย่าวิเคราะห์และเปรียบเทียบ ในที่สุดก็ได้รับการยืนยันว่า "นี่คือพิษของงูชนิดหนึ่ง ซึ่งมาจากเหมี่ยนกั๋ว"

“พิษงู?”

หมอจังบังเอิญอยู่ข้างๆ และปฏิเสธไปโดยตรงว่า "นี่ไม่ใช่พิษงูแน่นอน! หลังจากที่ยืนยันว่าเขาถูกวางยาพิษตอนแรก เราก็ได้เปรียบเทียบกับเซรุ่มพิษงูทั้งหมดตามฐานข้อมูล และไม่มีที่ตรงกันเลย..”

หมอเจ้าของไข้ก็พยักหน้าและพูดว่า "คุณมู่ เราได้เปรียบเทียบกับพิษงูทั้งหมดในฐานข้อมูลแล้ว และไม่มีข้อมูลที่ตรงกัน คนไข้รายนี้ไม่น่าจะได้รับพิษจากงู แต่เป็นพิษอื่นๆ ที่เราไม่เคยพบมาก่อน"

"ไม่ นี่คือพิษงู" มู่ซย่าพูดอย่างหนักแน่น "มีงูบางชนิดที่เพาะพันธุ์ขึ้นมา อาหารที่พวกมันกินทุกวันก็มีพิษ เมื่อถึงช่วงผสมพันธุ์ ก็จะถูกจับคู่กัน และสุดท้ายงูที่ผสมออกมา ก็เป็นพันธุ์ที่ไม่เคยมีในท้องตลาด เท่าที่ทราบ งูที่พวกเขาเพาะพันธุ์สำเร็จรวมเป็นเจ็ดชนิด เรียกว่า บาปเจ็ดประการ พิษในตัวเขาคือหนึ่งในนั้น พวกเขาเรียกมันว่าซามูเอล”

หมอเจ้าของไข้มีความรู้เรื่องวัฒนธรรมกรีกอยู่บ้าง เมื่อเขาได้ยินชื่อนี้ เปลือกตาของเขาก็กระตุกและพูดว่า "ซามูเอล... อวตารแห่งความโกรธในตำนานกรีก ซามูเอล?"

มู่ซย่าพยักหน้า "ถูกต้อง"

อวตารแห่งความโกรธ...

ความโกรธ

แล้วอีกฝ่ายโกรธอะไร

หมอจังที่อยู่ข้างๆ กลับเย้ยหยัน

"บาปเจ็ดประการ? อวตารแห่งความโกรธ? คุณคิดว่านี่เป็นหนังเหรอ? สาวน้อย อย่าคิดว่าการถอนพิษเป็นเรื่องตลก ชิงชิงจะกลับมาในไม่ช้า ขอแค่เราช่วยให้ผู้ป่วยอาการคงที่ รอให้ถึงเธอกลับมา แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย"

"ไม่ทัน" มู่ซย่าส่ายหัวและพูดว่า "ซามูเอลเป็นงูที่มีพิษมากที่สุดในบรรดางูทั้งเจ็ดชนิด และสิ่งที่พิเศษของพิษชนิดนี้คือ มันสามารถกัดกินเกล็ดเลือดในเลือดของคนไข้ได้ ถ้าเป็นคนไข้ธรรมดาจะไม่ร้ายแรงมากหรอก เกล็ดเลือดสร้างขึ้นใหม่ได้ง่าย ไม่กี่วันอาการก็หาย แต่ปัญหาคือคนไข้รายนี้เป็นโรคฮีโมฟีเลีย และการทำงานของเม็ดเลือดก็แย่มาก ถ้าต้องรอหมอคนนั้นมา เขาก็คงตายไปแล้ว”

หมอเจ้าของไข้รีบไปดูข้อมูลล่าสุดของอาการผู้ป่วย เป็นไปตามที่มู่ซย่าบอก ว่าจำนวนเกล็ดเลือดต่ำมาก

เมื่อเห็นว่ามู่ซย่าพูดอย่างจริงจัง หมอจังก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย