ตอนที่ 747 คนขี้หึง

มู่ซินเย่ว์กรีดร้อง "ฟู่หมิง! ฟู่หมิง! ปล่อยฉันนะ พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน?"

เยี่ยซือเจวี๋ยใช้นิ้วแคะหูไปมา "นี่ก็เสียงดังมากเช่นกัน"

บอดี้การ์ดเข้าใจและทุบไปที่หลังคอของมู่ซินเย่ว์อีกรอบจากนั้นเธอก็สลบไปเช่นกัน

"เอาเธอไปด้วย!"

ด้วยการโบกมือของเยี่ยซือเจวี๋ย ไก่ตัวน้อยทั้งสองตัวก็ถูกโยนเข้าไปในรถ

"ทุกคน" เยี่ยซือเจวี๋ยมองไปทางคนที่อยู่รอบๆและพูดว่า "ขอบคุณทุกคนที่ช่วยมู่ซย่าพูด ฉันได้เตรียมของขวัญเล็กๆน้อยๆมาให้ ผู้ที่ช่วยเหลือเมื่อกี้มารับของที่ผู้ช่วยของฉันได้เลย”

ผู้ช่วยเซวียที่อยู่ข้างหลังเขายกมือขึ้นทันทีและพูดว่า "มาหาฉันเพื่อรับของขวัญได้เลย คูปองเงินสดหนึ่งพันใบในห้างสรรพสินค้าของเยี่ยซื่อกรุปสามารถใช้แทนเงินสดในห้างสรรพสินค้าทั้งหมดของเยี่ยซื่อกรุปได้"

ทันทีที่คำพูดออกมา นักเรียนก็รีบไปหาผู้ช่วยเซวียด้วยความตื่นเต้น

ช่วยมู่ซย่าคุณก็สามารถรับบัตรกำนัลมูลค่าหนึ่งพันหยวนได้ บนโลกนี้ยังมีเรื่องดีๆแบบนี้อีกเหรอ!

โชคหล่นทับจริงๆ

ทุกคนทยอยกันไปรับคูปอง แต่เหอเถียนยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ และกระซิบข้างหูของมู่ซย่า "ซานซาน เธอกับคุณชายน้อยเยี่ยลงเอยกันแล้วเหรอ?"

มู่ซย่ากำลังจะพูด แต่เยี่ยซือเจวี๋ยพูดก่อน "คุณเป็นเพื่อนของมู่ซย่าใช่หรือไม่?"

เหอเถียนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อตระหนักว่าเยี่ยซือเจวี๋ยกำลังคุยกับเธอ จู่ๆก็เหมือนโรคกลัวสังคมกำเริบทันที และกลืนน้ำลายอย่างประหม่า

“ฉัน ฉันคือ......”

ขณะที่เธอตอบ เธอก็มองไปที่เยี่ยซือเจวี๋ยโดยไม่รู้ตัว

เห็นเพียงแค่รอยยิ้มว่างเปล่าบนใบหน้าของเยี่ยซือเจวี๋ย แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาของเขา และดูเหมือนว่าจะแฝงไปด้วยการตักเตือนอย่างบรรยายไม่ได้

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเยี่ยซือเจวี๋ยมองว่าเธอเป็นศัตรูเหมือนมู่ซินเย่ว์?

มันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า?