ตอนที่ 764 ป่วยตายก็ไม่มีเงินฝังศพ

คนในเมืองเล็กๆไม่อาจจะตั้งชื่อเป็นภาษาอังกฤษได้ ดังนั้นรูบี้เมื่ออยู่ที่นี่ถูกเรียกชื่อว่าหลูปี่

หลูปี่ผงกศีรษะแล้วพูดว่า “ครั้งที่แล้วที่เธอช่วยลุง ลุงเลยเอาของขวัญมาให้ ไปดูของขวัญที่รถลุงกัน?”

โต้วจื่อรู้ว่าหลูปี่เป็นเพื่อนของมู่ซย่า จึงเชื่อใจเขาอย่างมาก

ความไว้ของเด็กนั้นยากมากกว่าจะได้มา แต่เมื่อได้มาแล้วจะดีมาก โต้วจื่อผงกศีรษะตอบรับด้วยความดีใจทันที “ได้สิ! แต่ผมขอไปบอกแม่ก่อนนะครับ”

“ได้ บอกพวกเขาว่าคืนนี้ฉันจะพานายไปกินข้าวในเมือง พรุ่งนี้ค่อยส่งกลับบ้าน”

“ได้เลย! ไปเที่ยวในเมืองกัน!” โต้วจื่อวิ่งเข้าไปด้วยความดีใจ

ผ่านไปชั่วครั่ว โต้วจื่อจูงมือแม่ออกมา

แม่ของโต้วจื่อขอโทษแล้วกล่าวว่า “เสียวหลู ลำบากนายจริงๆเลย ต้องพาเด็กออกไปเที่ยวเล่น”

“ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย โต้วจื่อเป็นเด็กน่ารักรู้เรื่องขนาดนี้ ได้พาเขาออกไปเที่ยวฉันเองก็ดีใจ”

“งั้นก็ฝากนายหน่อยนะ” ทันทีที่แม่ของโต้วจื่อพูดจบก็ใช้มือปิดปากแล้วไออย่างแรง

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลูปี่พูดด้วยความห่วงใย “อาการไอของคุณดูเหมือนจะหนักแล้ว พอดีเจ้านายของฉัน...มีความรู้ทางการแพทย์ หรือไม่คุณจะไปในเมืองกับฉัน ให้เจ้านายฉันช่วยคุณตรวจหน่อยดีไหม?”

แม่ของโต้วจื่อโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องแล้ว โรคเดิมๆนั่นแหละ อีกอย่าง นายลองดูบ้านของพวกเรา จะมีเงินที่ไหนไปตรวจรักษา ยังไงก็อย่าไปรบกวนเจ้านายนายเลย จะไปเป็นภาระเปล่าๆ”

“เจ้านายฉันไม่เก็บเงินคุณหรอก”

แม่ของโตว้จื่อยืนกรานโบกมือปฏิเสธอีกครั้ง “ไม่ต้องจริงๆ ขอบคุณนายมาก ถึงตอนนี้ฉันยังไม่สามารถช่วยนายโน้มน้าวตาแก่ดื้อรั้นของบ้านฉันให้นายได้ จะมีหน้าไปรับบุญคุณจากนายอีกได้ยังไงกัน?”

ครอบครัวของโต้วจื่อ แม่และโต้วจื่อได้ลงนามเซ็นชื่อแล้ว เหลือแค่เพียงพ่อของโต้วจื่อที่ยังคำนึงถึงว่าเคยทำงานที่บ้านของซือถูมาหลายปี ยังคงยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

หลูปี่หมดหนทางที่จะพูดต่อ “ก็ได้ ถ้าหากอาการของคุณหนักขึ้น คุณต้องไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยนะ”

แม่ของโต้วจื่อรู้สึกขอบคุณและในตาเริ่มแดง

“ฉันรู้ว่าที่นายให้ลงนามเซ็นชื่อพวกนั้นก็ล้วนแล้วแต่เป็นผลดีต่อพวกเรา ฉันจะช่วยนายโน้มน้าวเขาอย่างเต็มที่เอง”