ตอนที่ 822 ภารกิจ

แอรอนขมวดคิ้วพูดอย่างไม่พอใจ “เวลาคุณมองใคร คุณจะมองแค่ภายนอกได้อย่างไร? มองตื้นเขินเกินไป!”

“...” เมื่อมองเห็นอาหารจานนี้ที่เพิ่งจะเสิร์ฟมา คุณชายก็ทำหน้าเมินเฉยไม่แยแส

แน่นอนว่าผู้ช่วยไม่กล้าพูดคำเหล่านี้ออกไป

วินาทีต่อมา แอรอนทิ้งตะเกียบคู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ถ้าคุณไม่เชื่อล่ะก็ ลองกินดูก็รู้แล้ว หลังจากกินเสร็จแล้ว คุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องซื้อร้านนี้"

ผู้ช่วยรู้ประหลาดใจที่ได้รับความเมตตาอย่างคาดไม่ถึง

ในประเทศไทยเทอรีเวีย แยกลำดับชั้นอย่างชัดเจน คนรับใช้ของพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องสิ่งที่เจ้านายกิน

ผู้ช่วยหยิบตะเกียบด้วยใบหน้าเลื่อมใส คีบชิ้นเนื้อที่อยู่ตรงขอบๆแล้วใส่ปาก

แน่นอนว่าแม้แอรอนจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงไม่คิดว่าสิ่งที่ดูยุ่งเหยิงนี้จะอร่อยได้ เกรงว่าเป็นเพราะคุณชายหิวเลยกินอะไรก็อร่อยไปหมด

ทันทีที่ความคิดนี้แวบเข้ามา รสชาติของเนื้อสันในก็วางทอดยาวอยู่ในปากของเขาแล้ว

เนื้อสันในนุ่มลิ้น หอมสดอร่อย มีรสเผ็ดเล็กน้อย ทั้งหอมและนุ่ม

“เป็นยังไงบ้าง?” แอรอนเงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าราวกับว่าเขาเป็นคนทำอาหานจานนี้เอง

ผู้ช่วยใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียกสติกลับมาจากอาหารอันโอชะนี้ได้ และพูดตะกุกตะกักว่า "ผมไม่สามารถ... อธิบายเป็นคำพูดได้"

วินาทีต่อมา ผู้ช่วยก็ยืนขึ้นและพูดว่า "ผมจะไปหาตัวเจ้าของร้านเดี๋ยวนี้!"

“ไปสิ” แอรอนโบกมือ ตอนนี้อาหารชุดที่สองก็มาเสิร์ฟพอดี และเขาก็เริ่มกินอย่างมูมมามอีกครั้ง ทำให้แขกคนอื่นๆในร้านอดไม่ได้ที่จะหันมามอง

"ร้านอาหารหว่านเย่ว์นี้ดีมาก ดึงดูดชาวต่างชาติได้ด้วย"

"ดูชาวต่างชาติสิ ทำอย่างกับไม่ได้กินอะไรมาแล้วแปดชาติ ฮ่าๆๆ...”

“คุณยังมีหน้ามาขำอยู่อีกนะ เมื่อกี้คุณเองก็ทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ตอนนี้พออิ่มแล้วก็เริ่มมาหัวเราะคนอื่น”

แขกที่ทานอาหารพูดคุยเล่นกันแบบในชีวิตของแอรอนนั้นไม่พบเจอมาก่อน เมื่อก่อนพวกเขามักให้ความสำคัญกับตอนทานข้าวห้ามพูดคุย ตอนนอนก็ห้ามพูดคุย แต่ในขณะนี้จู่ๆแอรอนก็รู้สึกได้ทันทีว่าถ้ามีเพื่อนสองสามคนมารวมตัวทานข้าวด้วยกัน คุยเล่นเรื่องตลกด้วยกัน น่าจะเป็นเรื่องที่สวยงามในชีวิตเรื่องหนึ่ง