ตอนที่ 83 แค้นของฉันต้องได้รับการชำระ

Fannyรับปาก “ไม่มีปัญหา ต้องการอะไร หาฉันได้ทุกเมื่อ ในช่วงนี้ฉันอยู่ในประเทศต้องมีรายการออกแบบเสื้อผ้ารายการหนึ่ง ดังนั้นภายในหลายเดือนนี้ยังอยู่ในประเทศ”

“โอเค!”

ทั้งคู่คุยกันต่อสักพัก แล้วทิ้งข้อมูลติดต่อของกันและกันไว้ จากนั้นจึงแยกจากกันไป

ตอนที่มู่ซย่ากำลังจะนั่งแท๊กซี่กลับบ้าน ผู้ช่วยผู้จัดการก็ขับรถเอนกประสงค์มาปรากฎตัวแล้ว

เขายิ้มฮิฮิแล้วเลื่อนกระจกลงพูดว่า “คุณหนูซานซาน ที่นี่เรียกแท๊กซี่ยาก ผมส่งคุณกลับเถอะ”

เนื่องจากคุณชายเยี่ยให้เขาอยู่ข้างๆมู่ซย่า เขาจึงไม่วางใจให้มู่ซย่านั่งแท๊กซี่กลับบ้าน

ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นคุณนายเยี่ยในอนาคต มีที่ไหนให้คุณนายเยี่ยผู้สูงศักดิ์นั่งแท๊กซี่กลับบ้านเอง?

มู่ซย่าจนปัญญาและถามอย่างแปลกใจ “เยี่ยซื่อกรุ๊ปของพวกคุณว่างขนาดนี้เลยเหรอ”

ผู้ช่วยผู้จัดการเซวี่ยยิ้มฮิฮิอย่างเขินอาย จะว่าว่างก็ไม่ได้ว่าง เมื่อกี้ตอนที่เขารอมู่ซย่ายังช่วยท่านประธานกำหนดตารางงานสำหนับวันพรุ่งนี้ ดูเอกสารไปสามฉบับแน่ะ

มู่ซย่าก็ไม่รอช้า เปิดประตูรถขึ้นรถไป

อย่างไรก็ตามตอนที่อยู่บนถนน รถก็เสียกระทันหัน

ทั้งสองคนยืนอยู่ข้างถนนจ้องตากันรอรถลาก

สุดท้ายนี้ผู้ช่วยผู้จัดการเซวี่ยยิ้มไม่ออกแล้ว เขาดูที่โลเคชั่น พูดอย่างเก้อเขิน “คุณหนูซานซาน รถลากน่าจะประมาณอีกครึ่งชั่วโมงถึงสามารถมาได้ บังเอิญบ้านของคุณชายจวินอยู่ใกล้ๆนี้พอดี หรือว่า…พวกเราจะไปยืมรถคุณชายจวิน?ทางหลวงนี้รอรถยาก”

มู่ซย่าถอนหายใจ พยักหน้าเห็นด้วย

คงไม่สามารถรอรถที่ข้างถนนครึ่งชั่วโมงอย่างโง่ๆกระมัง?

ตระกูลจวินอยู่แถบชานเมืองทางเหนือ ใกล้สวนป่า ครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ รูปแบบสถาปัตยกรรมค่อนข้างโบราณ โทนสีขาวดำ ล้อมรอบด้วยกำแพงสีขาว มีศาลาข้างใน คล้ายกับมาถึงเจียงหนาน

เมื่อเยี่ยซือเจวี๋ยกับจวินเฮ่าเซวียนมาถึง หลัวอี้ได้พาคนไปที่โรงรถที่ไม่ได้ใช้งานที่ชั้นใต้ดินแล้ว

เดิมทีโรงรถที่ไม่มีแสงมาก่อนในเวลานี้สว่างไสว