ตอนที่ 842 ช่วงเวลาฉุกเฉิน

พอมู่ซย่าได้กลิ่น ก็ดมออกว่ายารักษาหัวใจเม็ดนี้ไม่ใช่ยาเม็ดรักษาโรคหัวใจที่มีความหมายตามท้องตลาดทั่วไป กลับเป็นยาที่สามารถรักษาหัวใจและเลือดหัวใจได้

มันสามารถช่วยชีวิตคนได้ชั่วคราวในกรณีฉุกเฉิน

ยานี้ต้องมีค่ามากๆ แน่ๆ แต่ดูจากการแต่งตัวของสามีภรรยาคู่นี้แล้ว น่าจะจ่ายค่ายาเม็ดนี้ไม่ไหว

มู่ซย่าคิดถึงตรงนี้ ก็หยิบบัตรเครดิตออกมาจากในกระเป๋าเสื้อของตัวเองเงียบๆ เตรียมที่เดี๋ยวจะช่วยจ่ายเงินให้สองสามีภรรยาคู่นี้ตอนที่จ่ายค่ายา

“ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดอาการแบบนี้ล่ะครับ ?”

มู่ซย่าได้ยินมู่ชิงเฮ่อถามแม่ของเด็กสาว “หลังจากผ่าตัดหัวใจเสร็จก็นอนพักฟื้นอยู่ในบ้านตลอดไม่ใช่เหรอครับ ? ไม่น่าจะเกิดอาการแบบนี้ได้นะครับ หรือว่าช่วงนี้เค้าไปออกกำลังกายหนักๆ มาเหรอครับ ?”

หญิงสาวเช็ดน้ำตาและพูดจาไม่เป็นคำ แม้แต่คำพูดที่สมบูรณ์ทั้งประโยคก็พูดไม่ออก

ส่วนชายวัยกลางคนนั้นค่อนข้างนิ่ง พูดตอบมู่ชิงเฮ่อไปว่า “ขอบคุณสำหรับการดูแลของคุณหมอมากครับ หลังจากที่น้องสาวของคุณหมอผ่าตัดให้ฟานฟานฟรีแล้ว ฟานฟานก็พักฟื้ออยู่ในบ้านตลอดๆ จริงๆ ครับ อย่าพูดถึงออกกำลังกายหนักเลย แม้แต่ลงจากเตียงเรายังไม่ได้ให้เค้าลงเลยครับ แต่เมื่อกี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็เกิดอาการขึ้นมาแบบนี้ครับ”

มู่ชิงเฮ่อดูเคร่งขรึม วินิจฉัยชีพจรของเด็กสาวอย่างละเอียด

ไม่กี่วินาทีต่อไป มู่ชิงเฮ่อพูดขึ้นมาว่า “รวมกับอาการของเค้าเมื่อกี้ น่าจะเป็นอาการภูมิแพ้อย่างรุนแรง เมื่อก่อนก่อนที่เค้าจะผ่าตัดหัวใจ ผมก็ให้ทางโรงพยาบาลทดสอบสารก่อภูมิแพ้ในตัวเค้าก่อน เค้าแพ้เพนิซิลลินกับผึ้ง ช่วงนี้เค้าได้แตะต้องสิ่งพวกนี้รึเปล่าครับ ?”

พ่อของเด็กสายส่ายหน้าและพูดว่า “เค้าแพ้พนิซิลลินพวกเราทราบอยู่แล้วครับ ไม่ไปให้เค้าแตะต้องสิ่งนี้แน่ แต่ผึ้ง…ใกล้ๆ บ้านก็ไม่มีผึ้งเลยนะครับ และเค้าก็ยิ่งไม่ได้เดินออกนอกจากประตูห้องไปเลยครับ”

“งั้นก็แปลกแล้วล่ะครับ…” มู่ชิงเฮ่อขมวดคิ้วและพูดว่า “ต้องหาสารก่อภูมิแพ้ของเค้าก่อนที่อาการครั้งที่สองจะกำเริบแล้วถึงจะใช้ยาที่เหมาะกับอาการป่วยของเค้าได้ครับ พวกคุณลองคิดดูดีๆว่าคิดอะไรตกไปรึเปล่า ? หรือไม่ก็ช่วงนี้ในบ้านมีแขกอะไรมามั้ย ? แขกเอาผึ้งเข้ามาหนึ่งตัวโดยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรก็เป็นไปได้ครับ”

“เอ่อ…” สองสามีภรรยาส่ายหน้า “น่าจะไม่มีแขกมาเยี่ยมบ้านนะคะ พวกเราทำงานทุกวันถึงตอนเช้ามืดถึงจะกลับบ้าน นอกจากคุณที่ไปเยี่ยมฟานฟานเป็นบางครั้ง ก็ไม่มีใครจะไปบ้านซอมซ่อ ของพวกเราเลยครับ”