ตอนที่ 845 ไม่ได้ดั่งใจ

แต่เนื่องจากความสงสัย มู่ซย่าก็ถามไปอีกคำ “ไม่ได้เป็นคนของตระกูลมู่ ก็สามารถเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นเจ้าของบ้านของตระกูลมู่ของพวกคุณได้เหรอคะ ?”

มู่ชิงเฮ่อทั้งพยักหน้าและส่ายหน้า รีบอธิบายไป “ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่ได้ครับ แต่ตั้งแต่หลังจากรุ่นผม ในตระกูลก็ไม่มีใครเชี่ยวชาญหรือมีพรสวรรค์ในเรื่องแพทย์แผนจีนโบราณมาเลย คุณพ่อรู้สึกว่าเทียบกับตระกูลมู่แล้ว ส่งเสริมแพทย์แผนจีนโบราณเป็นอะไรที่สำคัญกว่า ไม่อย่างนั้น…อย่าพูดถึงตระกูลมู่เลย อีกหลายปีต่อไปการแพทย์แผนจีนโบราณจะหายไป ก็เหมือนตอนนี้ที่พอคนเราพูดถึงโรงพยาบาล ก็จะนึกถึงแต่โรงพยาบาลสมัยใหม่

มู่ซย่าประหลาดใจเล็กน้อย พูดเตือนว่า “ถ้าให้คนนอกเข้าไปเข้าร่วมการคัดเลือกเจ้าของบ้าน จำเป็นต้องมอบสูตรลับของตระกูลให้คนคนนั้น แต่ว่า…แพทย์แผนจีนโบราณนั้นให้ความสำคัญกับใบสั่งยา ใบสั่งยาหลายฉบับนั้นเป็นข้อมูลลับ พ่อของคุณยอมให้คนนอกไปแบบนี้จริงๆ เหรอคะ ?”

มู่ชิงเฮ่อถอนหายใจและพูดว่า “ถ้ามีทางเลือก ใครอยากจะเอาข้อมูลความลับของยาให้คนนอกกันล่ะครับ ? แต่ตระกูลผม ไม่มีคนที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้ขนาดนี้จริงๆ พูดแล้วก็อับอายอายจริงๆ ถึงผมจะเป็นพี่คนโต พออ่านหนังสือออกก็เรียนหมอกับคุณพ่อ แต่ผมพรสวรรค์ไม่ถึง…คุณพ่อไม่พูด ผมเองก็รู้สึกว่าผมยังไม่มีคุณสมบัติพ่อที่จะเป็นเจ้าบ้านของตระกูลมู่ที่จะส่งต่อทักษะทางการแพทย์ของตระกูลมู่ให้ไกล

มู่ซย่าอดไม่ได้ที่จะมองมู่ชิงเฮ่อลึกซึ้งไปอีกขั้นหนึ่ง

คนของตระกูลมู่ เหมือนจะมีแต่มู่ชิงชิงที่ใจแคบ

อย่างน้อยพ่อลูกคู่นี้นั้นใจกว้างมาก ความคิดของพวกเขากับสองสามีภรรยาวิลเลียมส์ในด้านนี้เหมือนกันเลย

สองสามีภรรยาวิลเลียมส์ก็คิดว่า ฝีมือการรักษาคนนั้นมีไว้ใช้มาช่วยคน ความคิดเรื่องสูตรลับนั้นควรทิ้งไป การที่สามารถใช้สูตรยาลับมาช่วยผู้คนได้มากกว่านั้น สำคัญกว่า “ความลับ” คำนี้ในสูตรลับเสียอีก

มู่ซย่านึกถึงมู่ชิงชิง และพูดเตือน “ครอบครัวคุณยังมีอีกคนที่ชื่อมู่ชิงชิงรึเปล่าคะ ? ทักษะทางการแพทย์ของเธอก็ไม่แย่นะคะ”

ถึงเธอกับมู่ชิงชิงจะไม่ถูกกัน ถึงขั้นเกลียดกันมาก แต่ด้านทักษะทางการแพทย์นั้นความรู้ของมู่ชิงชิงก็ใช่ย่อย จุดนี้เธอไม่ปฏิเสธ”

“คุณพูดถึงชิงชิงเหรอครับ…เค้าเป็นน้องสาวของผม ความสามารถดีกว่าผมจริงๆ แต่ว่า…” มู่ชิงเฮ่อหยุดชะงักไปทีหนึ่งแล้วก็พูด “คุณพ่อรู้สึกว่า หมอควรมีใจเมตตาก่อนเป็นอันดับหนึ่ง แต่จุดนี้ชิงชิงเค้ายังไม่เข้าใจมากพอ”

มู่ซย่าเลิกคิ้วถาม “ยังไงเหรอคะ ?”

มู่ชิงเฮ่อถอนหายใจอีกครั้ง แฝงกลิ่นอายความไม่ได้ดั่งใจเล็กน้อย

เขาเอ่ยพูดขึ้นว่า “ถ้าเอาเรื่องของฟานฟานมาพูด ชิงชิงรู้สึกว่าครอบครัวพวกเขาไม่คู่ควรให้พวกเราจ่ายเงินค่าเปลี่ยนหัวใจให้ ต่อมาผมเป็นคนช่วยสำรองจ่ายไป ชิงชิงถึงยอมผ่าตัดให้”