ตอนที่ 849 คิดถึงภรรยาแล้ว

ฟางอีหังพูดโพล่งออกมา “นายอยากได้โควตาของห้องเรียนธรรมดา ถ้างั้นหลังจากที่นายสอบเข้ามหาวิทยาลัยอังกฤษ นายก็จะไม่ถูกนับว่าเป็นนักเรียนที่โอวหยางโม่พาเข้ามาอีกต่อไป”

จวินหรงเซวียนพยักหน้า และ ภายในดวงตาของเขาก็มีร่องรอยความเย็นชาพาดผ่าน

“เดิมทีฉันคิดว่าถึงยังไงถ้าจะเข้ามหาวิทยาลัยอังกฤษแล้ว ถึงจะต้องอดทนก็ต้องทำ แต่ว่าวันนี้…จู่ ๆ ฉันก็ไม่คิดจะอดทนอีกแล้ว”

จวินหรงเซวียนพยักหน้าแรง ๆ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่า “ไม่แปลกใจเลยที่นายบอกว่าอย่ามาเสียดายกับโอวหยางโม่”

จวินหรงเซวียนเม้มริมฝีปากแล้วพูดกับฟางอีหัง “ไปเถอะ กลับห้องนอนไปเก็บของ เดี๋ยวฉันจะต้องกลับบ้าน และยังต้องให้ตาเฒ่าเอาฉันย้ายออกจากชั้นเรียนเตรียมความพร้อมในการเข้าเรียนหลักสูตรปริญญาตรีอีก”

“ได้ ได้ ฉันเองก็จะไปห้องเรียนธรรมดา ตัวฉันพอกับโอวหยางโม่มาตั้งนานแล้วล่ะ ถ้าหากนายและลูกพี่ไม่ได้อยู่ที่คลาสนี้ ฉันก็ไม่อยากถูกทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวอีก !”

พอพูดถึงมู่ซย่า จวินหรงเซวียนก็ครุ่นคิดอยู่สักพักและตัดสินใจนำเรื่องนี้ไปบอกกับมู่ซย่า

อีกทางด้านหนึ่ง

มู่ซย่าเพิ่งเตรียมยาบำรุงให้กับแม่ของโต้วจื่อ และเตรียมที่จะนำมาให้เธอ

หลังจากที่ได้รับสายของจวินหรงเซวียน เธอก็เงียบไปชั่วครู่แล้วตอบว่า “เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ”

น้ำเสียงของจวินหรงเซวียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ที่แท้เธอก็รู้มาตั้งนานแล้ว แต่ยังอดทนมาถึงตอนนี้ ?”

“ฉันเป็นคนที่ไม่ได้มีข้อได้เปรียบอะไรเมื่อเทียบกับคนอื่น ข้อดีเพียงอย่างเดียวคือการมีความอดทน สำหรับคนที่ไม่ได้สนใจ ฉันก็ไม่สนใจหรอกว่าจะต้องกระโดดโลดเต้นไปทั่วแค่ไหน”

“งั้น…เธออยากย้ายไปห้องเรียนธรรมดากับพวกเราไหม ?”

“ไม่ล่ะ” มู่ซย่ามองไปที่ท้องฟ้าที่อยู่ไม่ไกลแล้วพูดว่า “รอหลังจากที่ฉันค้นพบสิ่งที่ตัวเองกำลังตามหาเจอ ฉันก็จะออกจากมหาวิทยาลัยจิงตูแล้ว ไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะอยู่ห้องเรียนไหน ยิ่งไปกว่านั้นเหอเถียนเองก็ยังอยู่ในชั้นเรียนเตรียมความพร้อมในการเข้าเรียนหลักสูตรปริญญาตรีด้วย"

“เอาเถอะ งั้นฉันวางสายก่อนนะ ถ้าเธออยากกลับมาล่ะก็ พรุ่งนี้ก็อย่าลืมมาสอบล่ะ มาช่วยฉันตบหน้าโอวหย่างโม่หน่อย”

มู่ซย่ายิ้มออกมาน้อย ๆ และตอบออกมา “ฉันจะพยายามรีบไปนะ”

หลังจากวางสาย มู่ซย่าก็ได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิดออก

เธอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นเยี่ยซือเจวี๋ยที่เพิ่งกลับมา

เธอถามออกไปอย่างสงสัย “ทำไมเลิกงานเร็วล่ะ ?”

“ภรรยาอยู่ที่บ้าน ก็ไม่มีใจทำงานแล้ว”