ตอนที่ 868 ผงที่มีพิษ

เจ้าของโต๊ะนี้จะเปลี่ยนเป็นของมู่ซย่าแล้วใช่ไหม

ดีมาก มู่ซย่าอาศัยหน้าสร้างชื่อเสียงในสื่อโซเชียลไม่ใช่เหรอ งั้นก็ทำให้หล่อนเสียโฉมไปเลย

มู่ชิงชิงรีบค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าของตัวเองอย่างเร่งด่วน ในที่สุดก็หาเจอขวดผงสีเหลืองอ่อนหนึ่งขวด จึงสาดผงนั้นลงทั่วโต๊ะ

โต๊ะทำงานของหล่อนนั้นหล่อนตั้งใจเปลี่ยน ใช้ไม้อุลมูส พูมิล่าเก่า หน้าโต๊ะจะเป็นรอยร่องไม้ธรรมชาติ

ผงที่โรยบนโต๊ะจะไหลเข้าไปในร่อง ใช้เวลาไม่นานก็จะซึมเป็นเนื้อเดียวกัน หากไม่สังเกตอย่างใกล้ชิดจะไม่มีวันมองเห็นเด็ดขาด

ของสิ่งนี้หากโดนผิวแค่นิดเดียว ใช้เวลาไม่นานก็จะเกิดอาการคันแล้วเน่าเปื่อย หากไม่รักษาด้วยยาแก้พิษสูตรพิเศษ สุดท้ายจะทำให้เสียโฉม แก้ไม่ได้

มู่ชิงชิงแอบยิ้มอย่างเยือกเย็น เมื่อจินตนาการถึงสภาพเสียโฉมของมู่ซย่าแล้ว ความอึดอัดในใจค่อยผ่อนคลายลงบ้าง

หล่อนหัวเราะเยาะนิดหนึ่งเอี้ยวตัวถือกระเป๋าเดินออกห้องทำงาน

เมื่อออกจากโรงพยาบาลมู่ชิงชิงโทรศัพท์หาโอวหยางโม่อีกครั้งหนึ่ง

ก็ยังไม่มีคนรับสาย

ให้ตายสิ เจ้าโอวหยางโม่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

คำพูดที่พูดกับเขาเมื่อตอนกลางวัน ไม่ได้ใส่ใจเลยหรือไง

ขณะที่มู่ชิงชิงเตรียมจะตรงไปที่โรงเรียนแล้วนั้น โอวหยางโม่ได้โทรกลับมาทันที

มู่ชิงชิงค่อยคลายความร้อนใจลงถามว่า “เมื่อกี้ทำไมไม่รับสาย”

“ผมกำลังอาบน้ำอยู่” โอวหยางโม่ตอบเนิบๆ แต่มีกลิ่นของตัณหาต้องห้ามที่มู่ชิงชิงไม่สามารถบรรยายได้

ทันใดหล่อนนึกถึงคืนนั้นที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันภายใต้ฤทธิ์ยา คืนที่เริงรักกัน

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เรื่องบนเตียงของโอวหยางโม่ถือว่าใช้ได้ หล่อนเริ่มโหยหานิดหนึ่ง

มู่ชิงชิงไอแห้งๆเสียงเริ่มอ่อนหวานลงบ้างพูดว่า “ขอโทษ พอดีฉันอยู่ห้องผ่าตัดสายไปหน่อย ฉันไปรับคุณที่โรงเรียนตอนนี้เลย”

เสียงของโอวหยางโม่เย็นชาเหมือนเดิม “ให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง หากครึ่งชั่วโมงมาไม่ถึง ผมจะกลับไปนอนละ”