ตอนที่ 99 ซือถูชิงซานโดนไล่ออกไป

ซือถูชิงซานตะโกนอย่างโกรธเคือง “ไม่ใช่อย่างนี้!พี่รู้ๆอยู่ว่าไม่เคยช่วยฉันพูดสักคำ___”

“พอแล้ว!” ซือถูไห่ตะโกนยับยั้ง

เมื่อกี้ความโกรธอย่างมากที่เขาพยายามระงับมาถึงขณะนี้คงระงับไว้ไม่อยู่แล้ว เขาหายใจราวกับมีขาดอ๊อกซิเจนอย่างหนัก สภาพแบบนั้นบอกว่าจะกลืนกินคนทั้งเป็นก็มีคนเชื่อ

ซือถูชิงซานตื่นตกใจ

เธอคว้าแขนเสื้อของมู่ศินเย่ว์แล้วร้องไห้ “แม่ แม่ช่วยหนูพูดสักคำซิ นังมู่ซย่านังนี่…”

“หุบปาก!”

ทันที่ที่มู่ซินเย่ว์พูดจบเธอยื่นมือออกไปตบหน้าซือถูชิงซานอย่างแรง

“เพี๊ยะ___” เสียงตบหน้าดังลั่น ซือถูชิงซานมึนงง

ตบฉาดนี้หนักมาก ชั่วขณะหนึ่งเธอเหมือนเห็นดวงดาวโคจรอยู่ตรงหน้า ต่อมาใบหน้าครึ่งที่โดนตบราวกับสูญเสียการรับรู้ไปแล้ว

เธอเอื้อมมือไปลูบดูก็พบว่าฟันที่เพิ่งอุดซี่นั้นหลุดออกมา

ซือถูชิงซานมองที่มู่ซินเย่ว์อย่างไม่กล้าเชื่อ “แม่?”

แม่ที่รักเธอที่สุดเสมอมาตบเธอ?

มู่ซินเย่ว์ระงับความปวดใจส่ายหัวแล้วพูดว่า “อย่าเรียกแม่ การกระทำของลูกทำร้ายทั้งครอบครัว ตอนนี้ลูกก็ไปคุกเข่าต่อหน้าพ่อ ขอร้องให้พ่อให้โอกาสลูกอีกครั้ง”

“แม่…”

“คุกเข่าลง!” มู่ซินเย่ว์ตะโกนเสียงดังขัดจังหวะการพูดของซือถูชิงซาน

ซือถูชิงซานตกใจเธอไม่กล้าพูดอะไรรีบตรงไปเบื้องหน้าซือถูไห่ งอเข่าแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าซือถูไห่

ซือถูไห่ไม่อยากเห็นซือถูชิงซานเลย